
Το ρήμα κύμα της άλλης και δικής εκείνου ζωής κλείνεται, ως ακούγεται, ακολούθως: κοιμάμαι, εγώ κοιμάσαι, και αν ποτέ κοιμάται..πορφυρών εικόνων προπομπός αυτός. Και ποτέ δεν ακούστηκε το μυστικό, και που όμως τα πλοία έδειξαν τον προορισμό μου, που απλά έχασα λόγω της γελοίας περηφάνιας μου.
Ανάμεσα στους πόλους του μαγνήτη τούτου ή και του άλλου και πολλών τυχαίων άλλων, αφήνω να δω, εσένα. Γίνομαι όμοιοςνιφάδαελαφριάχορευτική που κινείται εδώ και πέρα στον αέρα γης, όταν φυσά ή και όχι μόνον όμως τότε. Νοιώθω κιόλας άλλος ναύτης, και τόσο όμορφα και δίχως περιγραφή και μυστικά ελαφρύς, εδώ και πέρα και δώθε πέρα πάλι,καθώς κινούμαι και μαζί μου παρασύρονται όλα όσα νοιώθω ότι σα να είμαι δίχως πάντα να κατανοώ.
Χαμογελώ και μαζί γελώ, όσο πιο δυνατά μπορώ, τραντάζοντάς με από μέσα τις σάρκες μου είδωλο τραγικότητας και μαζί απόλυτης γελοιότητας. Μια φωνή γίνομαι τόσο αδύναμη και ας ηχήσω όπως να ‘ναι, κακόηχα και με οσμή τουλάχιστο βρωμερή! Είμαι ένα σκίρτημα στιγμιαίας αιωνιότητας ενός πεπερασμένου ήχου που κάτι θέλει πει αν και το έχει ξεχάσει. Εδώ και καιρό. Ίσως πουλί ή και κάτι άλλο πολύ λιγότερο ποιητικό κατά τα γράμματα τα ορθά που ανάγνωσα στα χρόνια. Μα δε με νοιάζει! Γιατί εξακολουθώ να είμαι πανέμορφα ελαφρύς!
Τώρα κάνω ποδήλατο με το χρυσό και καινούργιο μου ποδήλατο, καθήμενος πάνω σε άξονα ασημένιο, σέλα χρώματος φωτός σελήνης, και ακολουθώ το μονοπάτι που με πάει εκεί και πιο εκεί και από το πέρα που μου έχει δοθεί με νεύμαδικής μου αποδοχής. Και κλαίω για το εκείνο το ίσως μια απάντησης ματιάς μου που δεν ακούει άλλο και όμως.
Απόφαση μνήμης ενεργής στο πάντα που ποτέ δεν έγραψε και πάντα ενέγραψε τις όποιες κρυφές αναμνήσεις ενός τυχαίου και ιδιαζόντως πτώματος που ακόμα ζει.
Μια κίνηση του κεφαλιού μου προς τα πίσω, και βλέπω αν… αν… αν… αν με ακολουθείς, εσύ. Και προς στιγμή είμαι σίγουρα μόνος, ενώ την επομένη ακριβώς, όχι πλέον. Είσαι μαζί μου, νοιώθω σε, καθώς και οι δυο βρισκόμαστε μπροστά στην πύλη θεϊκή όλο λουλούδια και μύριες απορίες στολισμένη χρώματα με τα όλα όσαγινόμαστε διαβάτεςσε περάσματα δίχως άλλη σκέψη. Σε κοιτώ και με κοιτάς, ίσια ακριβώς στα μάτια της ίριδάς μας, εκεί όπου το βάθος μας ριγεί, και η ματιάτης καρδιάς μας φωτίζει το δρόμο μεαμέτρητεςάγριες σκιές που μειδιούν για μας. Μπροστά μας απλώνεται, όσο μπορεί να απλώνεται,ο ορίζοντάς δικός μας, το λευκό της ψυχρής καρδιάς μας, πάγοςόπωςλέγεται από πλείστους άλλους που ομιλούν για αυτά.
Δεν μας φοβίζει όμως κάτι ήκαι τίποτα. Με περισσότερη όλο δύναμη, όλο και μεγαλύτερος ο λυγμός από εντός, δημιουργεί επάλληλα κύματα που καθώς ορθώνονται πανύψηλα, μας κινούν στο εκείνο πέρα σε το. Κρατήρες πόθου ξεσπούν πόθου λάβες και κομμάτια από σώματα δικά μας τρώγονται ωμά και όμοια γλυκά!
Και αφήσουμεπια, τα χέρια απομεινάρια από κάθε έννοιας τιμόνι και γινόμαστε πετάλι της δύναμής που μας οδηγεί. Κανείς μας δεν ξέρει που. Κανείς δεν ξέρει καν το εάν του, κάπου του, κάποιου εντός μας. Δίχως άλλη σημασία, μα με χέρια ανοιχτά και τα σώματά μας όμοια χορδές στο σύμπαν χαράσσουμε τα όποια ίχνη μας επόμενα.
Τι είναι αυτό το τίποτα που θα μου δώσεις για να σου δώσω, τίποτα; Έχει διάφανη μορφή, το μορφάζουμε κιόλας εκλιπαρώντας κάτι το δεδομένο, λέμε, από κοινού στην πλευρά του τίποτα που μας γράφει ελαφρώς και βέβαια σαφώς. Καθώς βαδίζουμε και οι δυο σε γη απέραντα στρωμένη με λουλούδια που γεμίζουν τοξικά απόβλητα κάθε κίνησή μας. Κάθε πέταλο και ένα οξύ, κάθε άρωμα και ένα δηλητήριο, κάθε χρώμα και μια τύφλωση. Και όλα τόσο καλά και όλα τόσο ερωτεύσιμα, και όλα τόσο όπως μα τα είπαν αν και…αν και…αν και…
Ταξίδι γινόμενοι οι ιππότες της ζωής,λογχίζουμε ξέσπασμα, σε ατραπούς ενός Σείριου σύμπαντος, εκεί να μπούμε, εκεί θα δοθούμε; Δίχως σώμα, μα με σώμα βαθύτερα ριζωμένο σε γη που τρέφει και με αίμα γεμίζει την ανάσα της, ανάσα μας.
Στα μάτια σου και στα μάτια μου είναι τα μάτια Του. Στα αστέρια που κρέμονται κάτω από τα μάτια σου σταγόνες μικρές είμαστε. Και γεμίζουμε πληγές καθώς θριαμβικά λέμε, λέξεις μεγάλες, εκείνες που φέρνουνε στο φως τις πραγματικές σκιές . Και τώρα ας αφήσουμε και τα ποδήλατα, κορμιά πια απλά και μετέωρα στο χώρο,και διαπέρασέ με, με χέρι στην καρδιά μου να σε διαπεράσω με χέρι στην καρδιά σου, πέρα για πέρα, σε αναζήτηση αυτού που αυτού αναζητούμε σε τυφλή διαδοχή καθρέφτη εικονικού αναστροφή και πάλι τυφλός.
Και εκεί μιλάς εγώ και μαζί λέμε εσύ ναι αυτός και κάποια ομιλεί, πως τρόμος είναι ο έρωτας όταν απλά λέγεται με το όνομά του.Παιδί που είμαστε άγγελοι της νύχτας. Ασημένια φλόγα που λάμπει κερί σε αγαπημένα πρόσωπα. Και σημάδια που χάνονται σε άδειες σελίδες.
Το ρήμα κύμα κυματίζει σε πληγές και χαϊδεύει την άλλη και δική εκείνου ζωή που ανοίγει ως ακούγεται, ακολούθως: κοιμόμουν, κοιμόμαστε, και αν ποτέ θα κοιμηθούμε… πάλι, πορφυρών εικόνων προπομπός εμείς θα είμαστε. Και πάντα θα μιλάμε μυστικά το μυστικό, και που όμως τα πλοία κρυφά ακολουθούν σε προορισμό μας, που απλά έχασαν δρόμο λόγω της περηφάνιας του κάποιου, αγαπημένε, ψιθυρίζω μας.

No comments:
Post a Comment