δεν έχω όνομα
δεν έχω όνομα
από χρόνια περασμένα όταν είδα
σε βάθη καθρέφτη αμίλητου λέξεις άλεκτες
και προσμονή αποκάλυψης ερωτήματος
που δεν δύναται καν να ειπωθεί
μη φέροντας παρά ρήξη επιπέδων
εβρισκόμενων σε απόσταση μη απόστασης
ανάμεσα σε μένα και σε αυτό
που έρχεται εγγυτέρα προς κενή πλατεία άπειρης και ωχρής κενότητας
ισορροπώντας εκεί χορεύοντας ο πύργος στο βάθος να στέκει σκοτεινός
και να αναμένει κάτι κάτι κάποιον κάποιον
τείχη πελώρια όπου πλέον μικρός στέκω εμπρός του αλυχτώντας ζώο
και δέος διαπερνά μάτια και καρδιά και σωθικά και πόδια
καθώς άνοιγμα πύλης μαγικό ευρίσκεται εμπρός μου
ελπίζοντας να βρω διαδρόμους και δώματα κάλλους αγνώστου σε δαίδαλους μονοπατιών
που οδηγούν με σε αίθουσα έκπαγλη και μεγέθους πέρα από μνήμης γραφή
όπου πάτωμα και οροφή διάσπαρτα είναι με αστέρια
και οι τοίχοι βαθύ μπλε φωτεινό βαμμένοι είναι
εκεί εκεί κάπου κάπου
ανάκλιντρο τιτάνιου μεγέθους στέκει ακίνητο
και κοιμισμένος θαρρώ ευρίσκεται αυτός με μάτια όμως ανοιχτά
φέροντας σώμα κοσμημένο αδάμαντες και πέτρες άλλες σπάνιες
και ζωγραφιές με απόκρυφα σημεία άλλων κόσμων
ποιος είναι ποιος να είναι ποιος να είμαι
ανακόλουθες εκφάνσεις πολλαπλότητας ηχούν
τραγούδια που υμνούν το άλλο που δεν βλέπω
όχι πλέον εγώ μια που είμαι και ο άλλος εβρισκόμενος εκεί
αυτός που μέσα στη σκιά της ανάσας του δείχνει αυτό
φρουρούμενο από λεγεώνες ακόλουθων αγγέλων
που τραγουδώντας μάχες ηρωικές κομματιάζουν τη σάρκα μου
προσφορά υπέρτατης ηδονής λέξεων πέραν του λεχθέντος
αφορμή για να χαθώ και να βρω το κοινό σκοτάδι του πριν και του μετά
το ακίνητο
το πέραν του χρόνου
την πτώση δίχως τέλος
αυτό που με τρόμο φωτίζει στην ημέρα βάρος δίχως έλεος
αυτό που θεία αρρώστια μυρίζει η σάρκα που λιμνάζει
αυτό που αφήνει γεύση πικρή έννοιας δίχως ρίζα
αυτό που ηχεί τραγούδι σπασμένης κραυγής
αυτό που αφήνει ίχνη φεγγαριού σε κήπους κρεμάμενων σωμάτων
αυτό που ενώνει και διασπάει
αυτό το πέραν
αυτό γινόμενος για μια στιγμή που μένει παγωμένη
για πάντα δήλωση φιδιού που σπαράζει την ουρά του
γραφή αρχαία σε πέτρα και με αίμα νωπό σκαλισμένη ακόμα
αυτό κανείς και άπας
ο δημιουργός της νύχτας που σπέρνει φωτιά στα φτερά της ματιάς
ο οδηγός σε ορφικές πομπές σωμάτων σε διάσπαση
ο θεός της θλίψης που ματώνει ηχώντας κύματα σκοτεινής θαλάσσης
με βιβλία ανοιχτά που καλούν και αντανακλούν
το φόβο και την αδιαφορία και την μουσική παράφωνη
της υπνωτικής αλληλουχίας χτύπων απόκοσμης καρδιάς
σε φάντασμα μνήμης μέλλοντος και γνώσης του παιγνίου
αυτού
ένα κάτι
στο μεγάλο αυτό παίγνιο
όταν είμαι
παίγνιο είμαι
παίγνιο
ένα κάποιο παίγνιο

No comments:
Post a Comment