My Blog List

Pages

Wednesday, April 14, 2010

Χάρτης 1

είναι κάποιες αργές και παλινδρομικές
ορισμένες λέγονται και
επαναλαμβανόμενες κινήσεις διάλυσης μορφών
και κειμένων σε κείμενα άγραφα από εντός
εγγεγραμμένα σε αιμάτινους χάρτες προσωπικών κινήσεων
που ποτέ δεν κατάλαβε καλά τι λένε
στα νοήματα από ίχνη που αναζητούν τραγωδοποιούς
στιγμών του τότε ερχόμενου
που μιλάει με λόγια δικά του απλά
για στιγμές που η κηλίδα γκρίζα φωτίζει
ανοιχτό σπυρί που άνοιξε και ρέει
χρώμα και ήχο και οσμή περίτρανη
αυτή ομιλώντας για το χώρο
αυτό είναι και αυτό κοιτά στο έσω του
λέγοντας γράμματα για την άφωνη εκείνη
την τρεμάμενη στιγμή όταν
κάποιες άλλες μορφές μιλούν για και με
τραβηγμένα πρόσωπα σε τρώγλες οδόντων φωτεινών
περί βάθους τραυλίζοντας πίκρα φτύνουν
φίλτατε
λένε και λένε
πάλι και πάλι
προσδοκώντας το
κοινό ενός γέλιου κοινού
σε κίνηση χορευτική
σε ζώσα εικόνα πικρή
και ναρκωμένη
και κομματιασμένη
από τη στιγμή του ποτέλους
προς μια διεύθυνση του κάπου
και μένει να τραυλίζει ήχους απόρροιας
όμοιους με ηχώ νεκρών στις φλέβες
ανταγωνισμός σε όσα είδε
πλέον όλα λιώνουν σε ανάκτορα μέγιστα και φιλικά τρομακτικά

Monday, April 5, 2010

Ένα, δύο τρία , τέσσερα και άλλα βήματα (…be just and fear not…)


«Αν θυμάμαι καλά κάποτε ήταν η ζωή έκπαγλη γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές και όλα τα κρασιά κυλούσαν. Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου και τη βρήκα πικρή και βλαστήμησα…»
Μια εποχή στην Κόλαση, Α. Ρεμπώ


(πράσινα – ραγισμένα – λέξεις – μύγες – αναληθές – ξέρεις – τη σιωπή)

Ήχος 01 – Current 93 / So this empire is nothing
(να ακουστεί όλο)

…και δίχως πλέον άλλη ιδιάζοντος τοξική, και πρέπουσα στην παρανόηση της όποιας λογικής και συναισθήματος σκέψη, θέλησα να κοιτάξω στα δια Του μάτια, να χαθώ σε Εκείνο το άγραφο και μαζί βαθιά ωκεάνιο και άμορφό τραγούδι ενός παραμυθιού που μένει να γράφεται εδώ και αιώνες. Είδα τις λέξεις του φτιαγμένες πορφυρά γράμματα διαττόντων αστεριών να χορεύουν σε διαστάσεις πρωτόγνωρες, χορούς εκστατικούς και μέσα σε δίνες από φωνές να ηχούν σε γλώσσες ξεχασμένες και απερίγραπτα γλυκές στην σκοτεινή τους υλικότητα…

(χρόνος – αλλού – ξεχασμένοι – ο χώρος διάθλαση – αιώνες να τραυλίζω – τρέμω στο φως – γλυκός – γλυκιά – γλυκό – όλο και τίποτα – πέρα από παιγνίδι)

…το μονοπάτι από ζώσες σκιές μπροστά μου ακολούθησα δίχως φόβο και με περισσή απόφαση προχώρησα προς την πηγή Του. Δίχως πισωγύρισμα, γεμάτο με λαμπρές προσμονές και υποσχέσεις έκφρασης πόθων μη ανθρώπινων αλλά για τούτο ίσως βαθύτερα ανθρώπινων από κάθε άλλο τι. Ακολούθησα σκαλοπάτια που έφθαναν σε ορίζοντες πριν από πύλες χώρας μυθικής και αποτρόπαια πραγματικά ονειρικής, κάπου σε ένα στίγμα εκτός  κάθε χάρτη και δίχως την πυξίδα κάποιας ακόμα βεβαιότητας…

(μύθος με αγγέλους – ομιλίας – ζωές – έκφραση της πτήσης – είσοδος στη σιωπή – ανάμεσα στο μέσα – έξω πάντα)
  
…λίγο πριν, το τέλος της αρχής, είδα να στέκει, εκεί, πάνω σε χρυσό και σκαλισμένο μονοπάτι το άγαλμα αλαβάστρινο Τιτάνιο,  εκείνο του Έρωτα του νυμφευμένου με το Θάνατο, το ζευγάρι αγκαλιασμένο να θωρεί την αλήθεια στα μάτια της θείας ένωσής τους, τον βαθύτερό μας φόβο με χαμόγελο πιο βαθύ από τους πιο απόμακρους γαλαξίες του ουρανού. Παραδομένος στη σαγήνη τους, έμεινα σκυφτός και με χέρια ικεσίας ανοιχτά έδωσα το αίμα μου ζωή στην μορφή τους και λυτρώθηκα, αλλά μόνο προς στιγμή…

Ο Παράδεισος είναι αλλού


Σκηνή 0 – Ο ψίθυρος
Σκοτάδι και σιωπή που σπάει όταν ακούγεται μια εφηβική, αντρική φωνή. Ψιθυρίζει αργόσυρτα και χωρίς χρώμα στη φωνή του: 
-      Ποιος θα με γλυτώσει από τη σκιά του θανάτου; Ποιος;

Σκηνή 1 –  Όλα, σχεδόν, είναι τόσο όμορφα
Οι τρεις από τους επτά ήλιους έχουν δύσει πίσω από το οργιαστικά ανοιξιάτικο πράσινο λιβάδι. Όλα λάμπουν με μια διαφάνεια που έχει αρχίσει να ροδίζει λόγω της ώρας. Φυσάει απαλό αεράκι που μυρίζει βαριές, σχεδόν ζαλιστικές μυρωδιές λουλουδιών και υγρού χώματος. Τα φύλλα των δέντρων του δάσους αλλά και τα χόρτα στο διπλανό λιβάδι κινούνται νωχελικά, σχεδόν αλέγρα χορευτικά. Μαζί με τον αέρα ακούγονται και οι ήχοι της φύσης από μικρά και μεγάλα ζώα και έντομα που κινούνται ολούθε, μέρος και αυτά μιας δίχως όνομα γιορτής. Κορίτσια και αγόρια γυμνά, γύρω στην ηλικία της εφηβείας, βρίσκονται διασκορπισμένα στο λιβάδι αλλά και μέσα στο δάσος. Είναι χαρούμενα και είτε μόνα είτε σε παρέες των δύο ή περισσοτέρων γελάνε, τραγουδάνε, τρώνε,  ερωτοτροπούν με κάθε τρόπο και χωρίς καμία ντροπή,  κοιμούνται συχνά αγκαλιασμένα. Τα πρόσωπά τους λάμπουν από ομορφιά και ηδονή.
Ανάμεσα στο λιβάδι και στο δάσος διακρίνεται κάτι που μοιάζει με ανάκλιντρο σε χρώμα καφέ, θυμίζοντας έντονα γη. Σχήματα όμοια με ρίζες δέντρου αλλά και φύλλα το τυλίγουν. Μοιάζει σα να είναι ριζωμένο στη γη και να είναι ζωντανό. Πάνω του κάθεται μια μεγαλόσωμη μορφή - άντρας, και ένας έφηβος. Ο άντρας, μοιάζει να μην έχει ηλικία, και λάμπει γεμάτος ζωντάνια.  Τα μαλλιά του είναι μακριά και η ματιά του ασυνήθιστα και διαπεραστικά φωτεινή. Ο έφηβος όμως είναι θλιμμένος και δείχνει ανήσυχος και ταραγμένος. Μοιάζει να είναι η μόνη εξαίρεση σε αυτό το γεμάτο ζωντάνια κάδρο. Ο άντρας τον αγκαλιάζει αργά και με το δείκτη του αριστερού του χεριού γράφει ένα απροσδιόριστο σχήμα στο μέτωπό του εφήβου. Με μια βαθιά φωνή του λέει:
-      Μην σκέφτεσαι αυτά που είδες, και ξέχνα αυτά που σου είπαν. Κοίτα εδώ τριγύρω σου την ομορφιά αυτής της ζωής. Μπορείς! Προσπάθησε!
Ο έφηβος ξεσπά σε κλάματα που σύντομα ηχούν λυγμοί.

Σκηνή 2 – Λίγο πριν το πέρασμα
Είναι βράδυ, και τα τρία φεγγάρια λάμπουν στον ουρανό γεμάτα. Την απόλυτη ηρεμία σπάζουν οι ήχοι της ζωής της νυχτερινής φύσης. Μέσα στο δάσος υψώνεται ένα δέντρο διαφορετικό από κάθε άλλο. Είναι σαν να υψώνεται μέχρι τον ουρανό και να αγγίζει τα αστέρια. Είναι γεμάτο χαρακιές και ρόζους, δείγματα του χρόνου που έχει περάσει από πάνω του. Γύρω από το δέντρο κάθονται, όμοιοι φρουροί, τρεις λύκοι, ένας γκρίζος, ένας λευκός και ένας μαύρος. Κοιμούνται, και όμως μοιάζει σαν να το προστατεύουν. Ο άντρας με τον έφηβο πλησιάζουν προς το δέντρο. Ο άντρας, χαϊδεύοντας τα μαλλιά του εφήβου, τον παροτρύνει να προχωρήσει προς το δέντρο. Ο έφηβος, με παιχνιδιάρικη διάθεση και ανεμελιά προχωρά. Πλησιάζουν και οι δύο προς το δέντρο. Εκείνο φαίνεται σα να ανασαίνει, να έχει ζωή και το δείχνει στις κινήσεις αλλά και με τους περίεργα βαθύς ήχους  που γεννά ο κορμός του, σα να δονείται. Ο άντρας δείχνει στον έφηβο τον κορμό του δέντρου και αυτός κοντοστέκεται.  Σκέφτεται κάτι. Ο άντρας ψιθυρίζει κάτι στο αυτί του εφήβου και ο έφηβος χαϊδεύει τον κορμό που φαίνεται σα να αντιδρά τρέμοντας ελαφρά.

Σκηνή 3 – Είναι ένα παιγνίδι;
Ο άντρας και ο έφηβος είναι πλέον μέσα στο δέντρο και όλα είναι διαφορετικά. Είναι ένα σκοτεινό τοπίο που το διασπά το βαθύ κόκκινο χρώμα που ρέει σαν αίμα στις όμοια με φλέβες αύλακες του εσωτερικού του κορμού. Ασυνήθιστοι ήχοι, κάτι σαν ρόγχοι ακούγονται. Ο άντρας δείχνει στον έφηβο ένα μονοπάτι που οδηγεί σε τρεις πόρτες που μοιάζουν να είναι καλά ασφαλισμένες από καιρό.
-      Οι πόρτες αυτές θα σε οδηγήσουν εκεί που θέλησες να πας και να δεις. Στην άλλη πλευρά. Έχω καιρό να πάω εκεί, δε με θέλουν, ξέρεις, εδώ και αιώνες. Δεν ξέρω τι θα συναντήσεις, ακριβώς. Ίσως κάτι που κανείς μας δεν θέλει. Είσαι σίγουρος πως θες να προχωρήσεις;
-      Μα το είπα και πριν. Θέλω να μάθω τι τελικά είναι από εκείνη την άλλη πλευρά. Την άλλη αλήθεια ή ότι άλλο. Η Γη μας είναι όμορφη, δεν λέω, αλλά γιατί να μην περάσω στην άλλη όχθη; Τι έχω να φοβηθώ;
-      Ωραία λοιπόν, απλά να ξέρεις ότι εκεί θα είσαι μόνος, ακόμα και αν βλέπω ότι βλέπεις, και ζω όσα ζεις…θα είμαι τα μάτια σου και η καρδιά σου αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα είμαι ποτέ το σώμα σου. Το μόνο που μπορώ να κάνω για εσένα είναι να σου δώσω αυτό το δαχτυλίδι. Φόρα το πάντα, και σαν νοιώσεις την ανάγκη απλά χάραξε στον αέρα το σχήμα που ξέρεις. Τότε θα σου ανοίξει μια άλλη πόρτα, αλλού.

Sunday, April 4, 2010

Η νέα εποχή




















“Έφηβος
«Αυτοί είναι οι άνθρωποι μιας εποχής που έφυγε. Τα άψυχα σώματά τους είν’η σιωπή ενός κόσμου που έληξε. Κοιτάξτε αυτό το τέλος όλοι. Ακούστε αυτή τη φωνή. Δε σέβομαι το θάνατό σας. Η τελική σας ακαμψία μου δίνει την απόλαυση που δε χαρίζει καμιά μορφή ζωής»
Δ. Δημητριάδης - Η Νέα Εκκλησία του Αίματος
[Η σκηνή}
Η βάση της είναι κυκλική και έχει κλίση 30ο από την πίσω πλευρά. Σε κάθε επιμέρους σκηνή του Μονόπρακτου θα υπάρχει ένα συγκεκριμένο χρώμα φωτός που θα πέφτει σε όλη την κυκλική σκηνή δίνοντας της συγκεκριμένη κάθε φορά αίσθηση.
Στο κέντρο του κύκλου υπάρχει ένα ανοικτό λευκό βιβλίο σε μέγεθος που να είναι ορατό από τους θεατές, δεξιά του βρίσκεται ένα ασημί δοχείο, παρόμοιο με πλατύ δισκοπότηρο και αριστερά του μια μεγάλη μυτερή γραφίδα από ασημί επίσης μεταλλικό χρώμα.
Πίσω από τη σκηνή υπάρχει μια ημιδιαφανής μαύρη κουρτίνα όμοια με οθόνη. Πίσω της θα διαδραματίζονται ενίοτε καταστάσεις ή και θα προβάλλονται συγκεκριμένες εικόνες.

πέρα από το φεγγάρι




Μα  τι υπάρχει πέρα από το φεγγάρι
Μα τι υπάρχει πίσω από αυτό τον ήλιο
Μα κοίτα, μόνο
Μα μην αν και όχι και δεν και ναι και  όλα και
Μα
Μα τίποτα δεν είναι πλέον μικρέ μου
Μα όχι και ναι στο μη ναι γυρνάω παντού
Μα στο πλευρό σου και εμένα
Μα εκεί και πουθενά
Μα στα μικρά αγγίγματα τις στιγμής που ακούς
Μα εκεί όπου ακουμπάς στη διαφορά και αγαπάς
Μα και στο άλλο και αλλού και ποιο σε εσένα
Μα μικροί άγγελοι να χορεύουν στη μνήμη
Μα της άδειας του θεού που έχει κοιτάξει τη σκιά
Μα μιας άλλης στιγμής εκτός
Μα με τα φώτα που χόρεψαν  
Μα με τις σκιές που έδειξαν
Μα με τις διαλυμένες μορφές του κόσμου
Μα χορεύοντας σε άπειρους γαλαξίες από φόβο
Μα σε μια μεγάλη γιορτή είμαστε όλοι, εδώ και αλλού
Μα  κοιτάζοντας τα μαύρα ζώα να χορεύουν το αίμα
Μα βγάζοντας την ανάσα να μιλάει στο χάος
Μα μιλώντας τίποτα
Μα
Μα στη πτώση της
Μα αυτό είναι καθετί και τίποτα

No title

Drops of dreams and drops of desires
Fall from the edge of being
Dark skies emerge and shutter in front of thy body
I cannot be
You cannot be
Just see and get blinded of what cannot be seen
Watch the stars getting daggers into your heart
Watch them as they are the gods you cannot worship anymore
While devouring you in the absence of your being
Silent gods that sing from within
Trembling memories
Drops of dreams and drops of desires

In front of shadows we kneel and worship our nothingnessness
Listening to choirs from beyond the skies
A chime and a bell as they ringing in the mind
The signs of our empty heart
Whirling and whirling
As they come forth
As they come for us
Letting them may not solve anything
Yet, solution is not the point

(το αυτό)


δεν έχω όνομα
δεν έχω όνομα
από χρόνια περασμένα όταν είδα
σε βάθη καθρέφτη αμίλητου λέξεις άλεκτες
και προσμονή αποκάλυψης ερωτήματος
που δεν δύναται καν να ειπωθεί
μη φέροντας παρά ρήξη επιπέδων
εβρισκόμενων σε απόσταση μη απόστασης
ανάμεσα σε μένα και σε αυτό
που έρχεται εγγυτέρα προς κενή πλατεία άπειρης και ωχρής κενότητας
ισορροπώντας εκεί χορεύοντας ο πύργος στο βάθος να στέκει σκοτεινός
και να αναμένει κάτι κάτι κάποιον κάποιον
τείχη πελώρια όπου πλέον μικρός στέκω εμπρός του αλυχτώντας ζώο
και δέος διαπερνά μάτια και καρδιά και σωθικά και πόδια
καθώς άνοιγμα πύλης μαγικό ευρίσκεται εμπρός μου
και βήμα ασταθές εντός της καρδιάς του πράττω

Η πορεία προς



















κοιτάζει σύννεφα που στον ουρανό τους γράφουν δικούς τους δρόμους και παίρνουνε δικές τους μορφές άγραφες και περίεργες στη δική τους κρίση, θυμίζοντάς του, στους στροβιλισμούς τους, λεπτομέρειες από πίνακες που είχε δει, κάποτε πολύ παλιά. ζώα υπαρκτά ή φανταστικά, πρόσωπα μόνα τους ή σε σύνθεση με άλλες μορφές μαζί, τοπία συνηθισμένα, αλλά και απόκοσμα άλλα. και εκείνες τις μνήμες μαζί που δεν θέλει να φέρνει στο νου του… όλα, μα όλα τα πολλά εκείνα που φτιάχνουν συνεχώς καμβάδες και περισσότερους καβγάδες ονείρου και μαζί τρομαχτικούς στη ζωντάνια μπροστά στα μάτια του στο ζεστό απομεσήμερο ενός κάποιου μήνα σε κάποια χώρα.

Ας γελάσει κατάφατσα σε…


και πλέον, η απελπισία του δεν χαλιναγωγείται. τρέχει εκεί όπου μπορούν να γεννηθούν όλο απορία οι λέξεις εκείνες που ξεσχίζουν μόνο με τον ήχο τους και σφάζουν κάθε μνήμη που έμαθε μέσα στην εγκράτεια της λογικής σοφίας να υποστέλλει πιστός. αν και πια δεν πιστεύει σε κανένα βιβλίο και σε καμία οδηγία δοθείσα.

στο στρώμα αυτό άφησε το χθεσινό του δέρμα για να γεννηθεί ως  ένα κάτι άλλο και αρκούντως διαφορετικό. όπως πάντα εδώ και χρόνια. πάνω στο τσαλακωμένο και γεμάτο σημάδια σεντόνι έμεινε μια από τις δεκάδες  χιλιάδες μορφές που μπορεί κανείς να δώσει στον εαυτό του, αν το θέλει, πάντα στη διάρκεια μιας ιερής νύχτας σαν τη χθεσινή. θυμάται μια φράση που λέγει πως «πρέπει να αφήσεις πίσω σου ένα κομμάτι του εαυτού σου για να νοιώσεις πως κάτι είσαι». αυτά τα λόγια, μάλλον, ειπώθηκαν από ένα σοφό, σκέφτεται, αλλά μεταξύ μας, δεν έχει και πολύ σημασία.

νυκτωδία περί της αυτής γυναικός



















την ξέρεις με το όνομά της
την ξέρεις και με τα άλλα τα ονόματα κρυφά
σφραγίζοντας τα μάτια σου στο πρόσωπό της με σημάδι
αυτό που έχει σε δοθεί
και στα άλλα τα μη δοσμένα σου εκείνα τα τραγούδια
σε χρώμα μπλε βαθύ με λέξη που κλειστή κρατάς
εντός ονόματός σου σφραγισμένη
καθώς
έρχεται και φέρνει
σιγή της κάθε της φωνής
μαζί και κάθε κραυγή σε που καλεί
η λέξη άλεκτη σε δίνη πλησιάζει
ηχώντας σε και ξέρω σε
ξέρεις άραγε
από κάπου
ξέρει κάποιος κάποιον
ξέρει κάποιος κάτι για
ξέρει κάποιος κάτι όποιο εκείνο το τι και το ότι
ξέρει κάποιος τι αυτό κάτι για κάτι
κάτι

Γιατί, δεν είμαστε όταν αυτό που νομίζουμε























Γεια σας
Γεια σας
Γεια σου
Γεια σου
Γεια μου
Γεια μου

Αναρωτιέμαι, αν, και πάντα εάν!
Μαζί με κάποιες άλλες φίλιες και ζώσες μορφές που επίσης χαμογελούν την ίδια στιγμή κάπου αλλού, και εάν…
Είναι άραγε ο αποκαλούμενος ως «θάνατος» που έρχεται μόνος του ή μήπως μας επισκέπτεται μέσω της δική μας γλαφυρής προσδοκίας για κάτι ή και της διεστραμμένα αγαπημένης αποδοχής.
Αναρωτιέμαι και βεβαίως, αν κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με αυτό που αποκαλείται στην γλώσσα των ηχητικά παρασκευασμένων μόνιμα γλυκών ονείρων χρώματος ροζ σε λέξη δε, έρωτας.
Να είμαι ειλικρινής, και ας δακρύσω πικρά την καρδιά μου τώρα που το γράφω αυτό, μα νομίζω πλέον πως τα πουλιά αυτά που πετάνε άγρια πάνω από το σώμα μου με δεδομένη τη θέληση να φάγουν από τη σάρκα μου τη σάρκα αυτού, απλά είναι αυτά που εγώ ο ίδιος, τους έδωσα μόλις εχθές τροφή πλούσια να σκιρτούν σήμερα με ζωντάνια  και νερό δροσερό που τροφοδότησαν  όνειρα και θέλω κάποια, τα δικά μου όμως, εγώ και μόνο.

Αν και μόνο αν… (αφιερωμένο στη θεά με τις πολλές μορφές,Nico)


















Το ρήμα κύμα της άλλης και δικής εκείνου ζωής κλείνεται, ως ακούγεται, ακολούθως: κοιμάμαι, εγώ κοιμάσαι, και αν ποτέ κοιμάται..πορφυρών εικόνων προπομπός αυτός. Και ποτέ δεν ακούστηκε το μυστικό, και που όμως τα πλοία έδειξαν τον προορισμό μου, που απλά έχασα λόγω της γελοίας περηφάνιας μου.
Ανάμεσα στους πόλους του μαγνήτη τούτου ή και του άλλου και πολλών τυχαίων άλλων, αφήνω να δω, εσένα. Γίνομαι όμοιοςνιφάδαελαφριάχορευτική που κινείται εδώ και πέρα στον αέρα γης, όταν φυσά ή και όχι μόνον όμως τότε. Νοιώθω κιόλας άλλος ναύτης, και τόσο όμορφα και δίχως περιγραφή και μυστικά ελαφρύς, εδώ και πέρα και δώθε πέρα πάλι,καθώς κινούμαι και μαζί μου παρασύρονται όλα όσα νοιώθω ότι σα να είμαι δίχως πάντα να κατανοώ.
Χαμογελώ και μαζί γελώ, όσο πιο δυνατά μπορώ, τραντάζοντάς με από μέσα τις σάρκες μου είδωλο τραγικότητας και μαζί απόλυτης γελοιότητας. Μια φωνή γίνομαι τόσο αδύναμη και ας ηχήσω όπως να ‘ναι, κακόηχα και με οσμή τουλάχιστο βρωμερή! Είμαι ένα σκίρτημα στιγμιαίας αιωνιότητας ενός πεπερασμένου ήχου που κάτι θέλει πει αν και το έχει ξεχάσει. Εδώ και καιρό. Ίσως πουλί ή και κάτι άλλο πολύ λιγότερο ποιητικό κατά τα γράμματα τα ορθά που ανάγνωσα στα χρόνια. Μα δε με νοιάζει! Γιατί εξακολουθώ να είμαι πανέμορφα ελαφρύς!
Τώρα κάνω ποδήλατο με το χρυσό και καινούργιο μου ποδήλατο, καθήμενος πάνω σε άξονα ασημένιο, σέλα χρώματος φωτός σελήνης, και ακολουθώ το μονοπάτι που με πάει εκεί και πιο εκεί και από το πέρα που μου έχει δοθεί με νεύμαδικής μου αποδοχής. Και κλαίω για το εκείνο το ίσως μια απάντησης ματιάς μου που δεν ακούει άλλο και όμως.

το αυτό όνειρο
















(επίδραση από something των coil)

έχω ξεχάσει  το ‘νομά μου  ‘δώ  και τόσο καιρό από  τότε που σε  είδα μέσα σε ονειρικούς καθρέφτες  να αρθρώνεις κάτι  περίεργες λέξεις τότε που έγινε  το θαύμα της αποκάλυψης εντός μου και έμεινε  αυτό το να  με θωρεί  έντονα  αυτό το  …

κάτι…
(με διαφορετικές χροιές και εκφράσεις, όπως βγαίνει)
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
(χωρίς καμία χροιά ή έκφραση)
κατι 
κατι
κατι
κατι
κατι
κατι
κατι
κατι
κατι
κατι
(με…χροιά)
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι

έρχεται
πλησιάζω όλο και πιο κοντά σε άδεια πλατεία άπειρης μοναξιάς
και συνάμα ωχρής κενότητας
και εκεί στο βάθος στέκει πύργος σκοτεινός που με αναμένει
άγγιγμα εγγύτητας και σκίρτημα φόβου αγνώστου πλησιάζω
στα τείχη του πλέον μικρός στέκω  εμπρός
και δέος στο ύψος του με μάτια και καρδιά
τα θέτω ταπεινά εμπρός και βέβαια σαφώς του
άνοιγμα πύλης μαγικό όταν έρχεται εμπρός μου
και βήμα ασταθές εντός της καρδιάς του πράττω
για να βρω διαδρόμους και δώματα κάλλους αγνώστου στα βήματά μου
εκάστοτε χάνομαι και βρίσκομαι για να ξαναχαθώ σε δαίδαλους μονοπατιών
στο αχανές αυτό το κάστρο

Η αλφάβητος του πόθου του ψυχοναύτη


















Άνοιγμα
Είναι τιμή μου που βρίσκεστε σήμερα εδώ, μια μέρα κοινή αλλά για μένα πολύ σημαντική. Αποδεχτήκατε την πρόσκλησή μου και γι’ αυτό σας είμαι ευγνώμον. Αλλά, πριν αρχίσω τη μικρή μου αφήγηση ή όπως άλλο ποθείτε ονομάστε το αυτό, θέλω να διαβάσω ένα σημείωμα, μικρό είναι η αλήθεια, από έναν παλιό φίλο που σε λίγο θα είναι μαζί μας. Το βρήκα πριν από λίγες μέρες, γραμμένο με ξεθωριασμένα πλέον γράμματα σε ένα κιτρινισμένο κομμάτι χαρτί χωμένο σε ένα παλαιικό βιβλίο.
Γράφει, ανάμεσα σε άλλα: « Η μεγάλη μεταμόρφωση θα έρθει μόνο μέσα από τη συνεχή και όλο πόνο αλλαγή που θα γίνει στην καρδιά της συνείδησής μου, αυτής. Τότε, και μόνον τότε, θα καταλάβω ότι είμαι. Και θα είμαι τότε απλά η αλήθεια της αυταπάτης, αυτής και της δικής μου. Και όλα θα αποκαλυφθούν με τρόπο που τυφλώνει τα θεμέλια κάθε σίγουρης δομής, και τότε θα δω με καθάριο τρόπο πως και εγώ είμαι φτιαγμένος από τον ίδιο κοσμικό χυλό της μεγάλης αυταπάτης. Και θα ζήσω, έστω και για μια στιγμή, και έστω μέσα στα σκοτεινότερα νερά της καρδιάς της φύσης αυτού που, από παραδρομή, ονόμασαν άνθρωπο.»
Υποκλίνομαι στην ,επιτρέψτε μου να πω, σοφία, αυτού του φίλου που και σας καλώ να τον δεχτούμε όλοι με ανοιχτή την καρδιά.

Εισαγωγή
Τώρα έφτασε η στιγμή για αυτό που χρόνια περίμενα. Να μιλήσω για τη φύση μου, ή μάλλον να της μιλήσω για την καταστροφή μου στις πολλαπλές της εκφράσεις. Δεν ξέρω αν ακούτε και εσείς αυτόν τον ήχο που πλησιάζει. Έρχεται όλο και πιο κοντά, όλο και πιο κοντά. Δεν ακούγεται όπως τόσοι άλλοι που ξέρετε. Τον ακούτε; Ας γίνει σιωπή. Είναι ο μόνος τρόπος για να ακουστεί.

(σιωπή)

Μην φοβάστε, δεν είναι κάτι εχθρικό… το αντίθετο μάλιστα!
Μπορεί να φαίνεται για μια στιγμή, ωσάν απόκοσμο σώμα ή και χθόνιος βρυχηθμός από πλάσμα εκτός αυτής της γης που ξέρουμε.
Αλλά, απλά ας ανοίξουμε όλοι τα μάτια και τα αυτιά μας και ας τον υποδεχτούμε, μια που φθάνει εδώ, μια που είναι, κιόλας, εδώ!
Στα άκρα και στο σώμα μας φτιάχνει μικρές αναταράξεις σκιρτήματα, στα αυτιά μας κάλεσμα εκτός των λέξεων, στη γλώσσα μια γεύση σίγουρα γνωστή από παλιά, στο δέρμα άγγιγμα τραχύ μα συνάμα αληθινά ζεστό, οσμή όλο αρχαίων μνήμες και εικόνα που θολώνει με δάκρυα τα όλο οξύ μάτια μας.
Είμαστε όλοι έτοιμοι;

Paradisiac


Το Κάπα Πι Σίγμα, απόσταγμα του Lophophora Williamsii οδεύει δημιουργώντας υπόγειους και υψηλών τόνων ήχους τρεμάμενα καμπανιστούς στο κέντρο του εγκεφάλου του. Πιο συγκεκριμένα, βρίσκεται κιόλας  σε εκείνο το σημείο που στην ιατρική ορολογία έχει επίσημα χαρτογραφηθεί ως cerebrum. Επιπλέον, έχει ενεργοποιήσει τους ειδικούς και φίλιους υποδοχείς της σεροτονίνης. Θα πρέπει να νοιώθει χαρούμενο!
Αυτή τη στιγμή, το Κάπα Μι Σίγμα γλιστρά ανάμεσα στα νευρικά κύτταρα του δείγματος χαράζοντας ταυτόχρονα έντονα φωτεινές μπλε διακλαδώσεις και δαιδαλώδεις αναταράξεις καθώς φτάνει στο κεντρικό σημείο ελέγχου, εκεί όπου στοχεύουμε, δηλαδή στον υποθάλαμο

Οn

Κάτι τον οδηγεί, τραγούδι μονότονο, μα αυτό το κάτι δεν έχει καμία γνωστή έως τώρα μορφή. Όμως, την ίδια στιγμή, νοιώθει γλυκιά βαθιά εμπιστοσύνη προς αυτό το ίδιο εκείνο
Νοιώθει κάτι ανεξήγητο καθώς τον τυλίγει απόλυτη σιωπή και ακινησία που θυμίζει παλιά και αγαπημένη εικόνα
Κάποια σε θάνατο εκβρασμένη

Πρισματική διά-λυση
















Πού είσαι και που κρύβεσαι;
Πού είσαι και κρύβεσαι κάπου;
Κύκλος
Φλόγα
Καπνός
Σχήματα ανοίγουν εμπρός σε μπλε του κοβαλτίου
Και σιωπής μορφώματα χάνονται
Όταν και το
Όταν και το
Φθάνει εκτός και εντός
Φθάνει
Διαμάντινο δάκρυ πέφτει
Διαμάντινο δάκρυ πέφτει
Διαμάντινο δάκρυ πέφτει
Διαμάντινο…δάκρυ…πέφτει
Δια-μα-ντι-νο-δα-κρυ-πε-φτει
Διααα-ντιιιι-μααα-νοοο-δααα-πεεε-κρυυυ-φτιιι
Διαντίματων νοδάπες πέκρης φάτων
Διαντίματων νοδάπες πέκρης φάτων
Ήχων επάλληλων αλληλουχίες σε λέξεις βαθιά κρυμμένες
Προσώπων διαμελισμένων ματιές που σπέρμα χαίνουν
Ακολούθως επανάληψη αέναη φασματική
Διαρροή εικονικών συναισθημάτων που τραντάζουν
Ομοίων κωνικών απολήξεων συνεχείς μορφασμοί
Συρφετοί κινήσεων σε απολήξεις δίχως τέλος που όμως σπασμωδικά χορεύουν
Μορφές από ένα επέκεινα το ίδιο τόσο τρομαγμένο
Εν-νόηση και συχνά παρα-νόηση είδωλο ανεστραμμένο ζωντανό κραυγάζει
Καμβάς βιβλίων συμβόλων πλασματικής αλήθειας του κορμιού
Ουράνιων εκρήξεων εντός και επί τα αυτά απομεινάρια σάρκας απολαμβάνουν
Μιας άλλης διάθλασης γεννήματα σε κειμενικές απορυθμίσεις

υφές που δεν ομολογούνται

 
















0
Πιουρί ουρί πορόμ πομ πομ
Πιουρί ουρί πορόμ πομ πομ
Πιουρί ουρί πορόμ πομ πομ
Παραντί μαρί σα βε
Παραντί μαρί σα βε
Παραντί μαρί σα βε
(Coil)

πρελούντιο
Οργασμός – ματιά - σταγόνα – αίμα – δάκρυ - σιωπή – και μεγάλη σιωπή – και πιο μεγαλύτερη σιωπή – η απόλυτη σιωπή – κενή ματιά - βρόγχος – εντός - φλέγμα – ναυτία - θυμός – λησμονιά – θάνατος – και…
εδώ
πάλι
όχι εδώ, δεν είναι εδώ, όχι όμως και κάπου αλλού
όχι άλλη πλάνη ανάγνωσης του χώρου και χρόνου και του ε-αυτού
πόθος να βρεθεί μια αρχή ή ένα τέλος
σε αυτό το βαρετό και χιλιοειπωμένο δράμα,
ή απλά έναν τρόπο να μιλήσει;

απάτη
Πνοή από λίγες αργές και βαθιές ανάσες. Τις μετρά με ακρίβεια μετρονομική, ακούγοντάς τις συνάμα να αριθμούνε σχεδόν μόνες τους. Είναι, άραγε, δικές του; Είναι, άραγε, κομμάτι του αυτό το πήγαινε έλα, μπρος πίσω και πάλι επανάληψη μηχανική; Εισπνοή, που ακολουθεί εκπνοή. Προσπάθεια και αυτή για να ηρεμήσει, μα οι ήχοι εντός του ακούγονται να σπάνε θρύψαλα τρεμάμενοι συριγμοί γκρίζα απομεινάρια αστεριών. Κάθε μια και άλλες πολλές εικόνες σβήνουν. Η μία ακολουθεί ανακόλουθα την άλλη, και την άλλη, και την άλλη ως ένα κάποιο ήρεμο σκοτάδι.