My Blog List

Pages

Monday, April 5, 2010

Ένα, δύο τρία , τέσσερα και άλλα βήματα (…be just and fear not…)


«Αν θυμάμαι καλά κάποτε ήταν η ζωή έκπαγλη γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές και όλα τα κρασιά κυλούσαν. Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου και τη βρήκα πικρή και βλαστήμησα…»
Μια εποχή στην Κόλαση, Α. Ρεμπώ


(πράσινα – ραγισμένα – λέξεις – μύγες – αναληθές – ξέρεις – τη σιωπή)

Ήχος 01 – Current 93 / So this empire is nothing
(να ακουστεί όλο)

…και δίχως πλέον άλλη ιδιάζοντος τοξική, και πρέπουσα στην παρανόηση της όποιας λογικής και συναισθήματος σκέψη, θέλησα να κοιτάξω στα δια Του μάτια, να χαθώ σε Εκείνο το άγραφο και μαζί βαθιά ωκεάνιο και άμορφό τραγούδι ενός παραμυθιού που μένει να γράφεται εδώ και αιώνες. Είδα τις λέξεις του φτιαγμένες πορφυρά γράμματα διαττόντων αστεριών να χορεύουν σε διαστάσεις πρωτόγνωρες, χορούς εκστατικούς και μέσα σε δίνες από φωνές να ηχούν σε γλώσσες ξεχασμένες και απερίγραπτα γλυκές στην σκοτεινή τους υλικότητα…

(χρόνος – αλλού – ξεχασμένοι – ο χώρος διάθλαση – αιώνες να τραυλίζω – τρέμω στο φως – γλυκός – γλυκιά – γλυκό – όλο και τίποτα – πέρα από παιγνίδι)

…το μονοπάτι από ζώσες σκιές μπροστά μου ακολούθησα δίχως φόβο και με περισσή απόφαση προχώρησα προς την πηγή Του. Δίχως πισωγύρισμα, γεμάτο με λαμπρές προσμονές και υποσχέσεις έκφρασης πόθων μη ανθρώπινων αλλά για τούτο ίσως βαθύτερα ανθρώπινων από κάθε άλλο τι. Ακολούθησα σκαλοπάτια που έφθαναν σε ορίζοντες πριν από πύλες χώρας μυθικής και αποτρόπαια πραγματικά ονειρικής, κάπου σε ένα στίγμα εκτός  κάθε χάρτη και δίχως την πυξίδα κάποιας ακόμα βεβαιότητας…

(μύθος με αγγέλους – ομιλίας – ζωές – έκφραση της πτήσης – είσοδος στη σιωπή – ανάμεσα στο μέσα – έξω πάντα)
  
…λίγο πριν, το τέλος της αρχής, είδα να στέκει, εκεί, πάνω σε χρυσό και σκαλισμένο μονοπάτι το άγαλμα αλαβάστρινο Τιτάνιο,  εκείνο του Έρωτα του νυμφευμένου με το Θάνατο, το ζευγάρι αγκαλιασμένο να θωρεί την αλήθεια στα μάτια της θείας ένωσής τους, τον βαθύτερό μας φόβο με χαμόγελο πιο βαθύ από τους πιο απόμακρους γαλαξίες του ουρανού. Παραδομένος στη σαγήνη τους, έμεινα σκυφτός και με χέρια ικεσίας ανοιχτά έδωσα το αίμα μου ζωή στην μορφή τους και λυτρώθηκα, αλλά μόνο προς στιγμή…

(δίνω – σιωπής αποστήματα – όνειρο – επτά πέπλα – δεν μπορείς - ο φόβος – τυλίγεται – κατασπάραξε με)

Ήχος 02 – Soysong 1 / Kabuki shop
(ακούγεται στο background μέχρι τον ήχο 03)

…ο ήχος εκείνος με ράγισε εντός μου τρομερά, όμοιος με κραυγή από αμέτρητες θρηνωδίες, θυμίζοντας μου κείμενα - άνθρωποι που μίλησαν, με θάρρος, για εκείνο που έβλεπαν πίσω από του αγγίγματος τη θαλπωρή του πέπλου. Το όνειρο πείραξα με χιονισμένες εικόνες χρυσαφιού που τρεμοπαίζανε εκεί όπου έκανε την εμφάνιση η μορφή του φόβου και τις φωνές τους άκουσα καθαρά και βροντερά όμως ψίθυροι έγιναν μέσα στα σκιρτήματα των άκρων τους που πήραν μορφές συμβόλων ωσάν φίδια φιλικά, προστάτες ενός βήματος που θέλησα να ακολουθήσω μαζί με το γλυκό τους άγγιγμα από δηλητήριο…         

(τρέμουλο – φως – σκοτάδι – ζωή - χτύπος – χορεύοντας στο ναι)

…και βρέθηκα εκεί μπροστά Του, και άνοιξα τις πύλες βαριά κλειστές σε Αυτό που θα έπρεπε να μείνει πίσω εκεί για πάντα, καλά κρυμμένο από μάτια και δηλώσεις, για ασφάλεια του καθένα και εμένα. Και είδα πέρα από το φως και το σκοτάδι, εκείνη τη μια μικρή φωτιά καρδιάς να φέγγει ανάμεσα στις παλλόμενες ματιές Εκείνου με τα χίλια μάτια και τα χίλια χέρια και χαμόγελα όμοια του κενού στη θαλπωρή που δεν ομολογείται, και του δόθηκα με χορευτικά περισσή προσμονή και άνοιγμα όμοιο με αυτό της δημιουργίας…

(έκλαμψη – απερίγραπτο – το άλλο – σκιές – ολοκαύτωμα σάρκας)

…και τι να είναι αυτό που δεν μπορώ να πω πως είδα, εκείνο το μικρό και υπέρτατα χρωματιστά και τραγελαφικά αστείο από ατελείωτους κύκλους πόνου και με κυψέλες από μέλισσες τρεφόμενες με αίμα να τραγουδούν ολούθε τα μυστικά της δημιουργίας. Δεν ήταν ο παράδεισος και δεν ήταν σίγουρα η  κόλαση. Ήταν μόνο τα μεταλλικά πουλιά που πέταγαν και τα ιπτάμενα σάρκινα καράβια που ταξίδευαν σε διαστάσεις ασημογάλαζες και ουράνιες και χθόνιες μαζί με τα πιτσιλωτά πρόβατα με τα δόντια μεγάλα ωσάν λύκου, έτοιμα να ξεσκίσουνε τα αθώα, δήθεν, θύματα. Το μακελειό ήταν απερίγραπτο γιατί οι υποψήφιοι αμέτρητοι…

(καπνοί, τρέλα, αντίθεση σε τι – ομοιότητα σε τίποτα – ανεστραμμένος ουρανός)

…και είδα τις σάρκες της κάθε σιγουριάς να καίγονται προσφορά σε χρυσά διακοσμημένους τύμβους καλοσύνης, και τους νόμους να γίνονται βορά σε δήθεν μάγους νομοθέτες του ψεύδους… χέρια παιδικά να σφάζουν με περισσή χαρά την αθωότητα των άλλων… γυναίκες και άντρες να παντρεύονται το Θείο Πέος δοξάζοντας συνάμα την αγνότητά τους….λόγια αγάπης για τη γη να την καταστρέφουν με την αγνή και ελπιδοφόρα εγωτική καλότητά τους…Και πάνω από όλα, είδα εμένα σε γυμνότητα τρομακτική να αφουγκράζομαι το ψεύδος μου με ικανοποίηση περισσή και να του μιλώ ωσάν να ήταν η αλήθεια…

(τώρα – τώρα – τττττττττττττ – ωωωωωωωωωωωωωωω – ρρρρρρρρρρρρ- ααααααααααα – τι-τι τι – ποοοοοοοο – τα – το άλλο  - το άλλο – το άλλο – το άλλο – το άλλο – άλλο)

Ήχος 03 – Forms of things Unknown – Full Black Candles
(μαζί με το κείμενο ως background)

Τις σκιές του άλλοτε καλωσόρισα με χαρά και σθένος περισσό και έγιναν οι φίλιες εικόνες που γελούσαν και έκλαιγαν με όλα και περισσότερο με τον κόσμο που έτρεμε καθώς έχανε τα ψεύτικά του πόδια. Τα χέρια μου όμως μοιάζουν με ανεμομύλους, κινούνται σε φορά απόγνωσης και στριφογυρνούν σε άνεμους τυχαίους και τώρα ξέρω πως έχω αγγίξει εκείνα και όλα και περισσότερα, που δυστυχώς λένε κάποιοι. Νεκρός και νεκροί, όλοι, κάτω από ένα ουρανό που χάνει φλοίδες τα χρώματά του. Το φως είναι ψεύτικο, και είναι ψυχρό και μαζί του όλες οι ελπίδες, μετά από μια πρωινή προσευχή. Δεν θυμάμαι τίποτα, το σώμα μου θυμάται το τίποτα και το δικό σου χορεύει επίσης στο τίποτα. Τους θεούς τους διαλύσαμε ή απλά τους ξεχάσαμε και τι έγινε και αν τους βρήκαμε; Μαζί τους, χωρίς εμάς, επιτέλους ή όχι είμαστε; Δεν είμαστε ακόμα ελεύθεροι, παρά τον ναό που στέκει εκεί φτιαγμένος για τα ομοιώματα και τις αλήθειες τους. Αλλά τι θα γίνει αν και μόνο εάν γυρίσουμε τη γέννησή μας λίγο πριν και δούμε το συμπάν πάλι; Την πλάνη ίσως δούμε, το τελευταίο παιγνίδι με τα επτάεδρα ζάρια. Ας ρίξω λοιπόν για την επόμενη στιγμή και ας δω το επόμενο βήμα να γράφεται στα ασημένια σύννεφα της καρδιάς μου. Δεν είναι καταδίκη, είναι η ελευθερία εκεί στον κήπο με τα χρυσά και κόκκινα και ασημένια λουλούδια που κρέμονται μυθικά και όμορφα στον αστερισμό του Σείριου του αέρα και των Θεών που είναι εδώ, όλων όσων έτσι και αλλιώς θα ‘θελα να ψιθυρίσουν…όχι, όχι λόγια αλλά χέρια ανοιχτά στον ουρανό και πόδια βυθισμένα καλά στη γη.


Ήχος 05 – The Threshold House Choir Boys - So young it knows no maturing

(Περιμένουν και οι 2 φωνές 2 λεπτά και αρχίζουν να απαγγέλουν ταυτόχρονα.
Η 2η φωνή μιλάει από το τέλος προς τα μπροστά αλλά και οι δυο προφέρουν αργά και δίχως χρώμα την κάθε λέξη)

Όταν- κανείς – άγγελος- δε - θα - υπάρχει - κάτω - από - τα - νερά - της – ζωής – και- τίποτα - δεν - θα - μας - ταξιδεύει - πιο - πέρα - από - τη - βαθιά – θάλασσα – εκείνη - τη - σκοτεινή - και – τη -  ζωντανή - και - την - αιμάσουσα  - στιγμή - τότε - θα - ακουστεί - η – κραυγή - και - θα - μιλήσουμε - αλήθεια!

Όταν- κανείς – άγγελος- δε - θα - υπάρχει - κάτω - από - τα - νερά - της – ζωής – και- τίποτα - δεν - θα - μας - ταξιδεύει - πιο - πέρα - από - τη - βαθιά – θάλασσα – εκείνη - τη - σκοτεινή - και – τη -  ζωντανή - και την - αιμάσουσα  -στιγμή - τότε - θα - ακουστεί - η – κραυγή - και - θα - μιλήσουμε - αλήθεια!

No comments:

Post a Comment