«Αν θυμάμαι καλά κάποτε ήταν η ζωή έκπαγλη γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές και όλα τα κρασιά κυλούσαν. Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου και τη βρήκα πικρή και βλαστήμησα…»
…και δίχως πλέον άλλη ιδιάζοντος τοξική, και πρέπουσα στην παρανόηση της όποιας λογικής και συναισθήματος σκέψη, θέλησα να κοιτάξω στα δια Του μάτια, να χαθώ σε Εκείνο το άγραφο και μαζί βαθιά ωκεάνιο και άμορφό τραγούδι ενός παραμυθιού που μένει να γράφεται εδώ και αιώνες. Είδα τις λέξεις του φτιαγμένες πορφυρά γράμματα διαττόντων αστεριών να χορεύουν σε διαστάσεις πρωτόγνωρες, χορούς εκστατικούς και μέσα σε δίνες από φωνές να ηχούν σε γλώσσες ξεχασμένες και απερίγραπτα γλυκές στην σκοτεινή τους υλικότητα…
(χρόνος – αλλού – ξεχασμένοι – ο χώρος διάθλαση – αιώνες να τραυλίζω – τρέμω στο φως – γλυκός – γλυκιά – γλυκό – όλο και τίποτα – πέρα από παιγνίδι)
…το μονοπάτι από ζώσες σκιές μπροστά μου ακολούθησα δίχως φόβο και με περισσή απόφαση προχώρησα προς την πηγή Του. Δίχως πισωγύρισμα, γεμάτο με λαμπρές προσμονές και υποσχέσεις έκφρασης πόθων μη ανθρώπινων αλλά για τούτο ίσως βαθύτερα ανθρώπινων από κάθε άλλο τι. Ακολούθησα σκαλοπάτια που έφθαναν σε ορίζοντες πριν από πύλες χώρας μυθικής και αποτρόπαια πραγματικά ονειρικής, κάπου σε ένα στίγμα εκτός κάθε χάρτη και δίχως την πυξίδα κάποιας ακόμα βεβαιότητας…
(μύθος με αγγέλους – ομιλίας – ζωές – έκφραση της πτήσης – είσοδος στη σιωπή – ανάμεσα στο μέσα – έξω πάντα)
…λίγο πριν, το τέλος της αρχής, είδα να στέκει, εκεί, πάνω σε χρυσό και σκαλισμένο μονοπάτι το άγαλμα αλαβάστρινο Τιτάνιο, εκείνο του Έρωτα του νυμφευμένου με το Θάνατο, το ζευγάρι αγκαλιασμένο να θωρεί την αλήθεια στα μάτια της θείας ένωσής τους, τον βαθύτερό μας φόβο με χαμόγελο πιο βαθύ από τους πιο απόμακρους γαλαξίες του ουρανού. Παραδομένος στη σαγήνη τους, έμεινα σκυφτός και με χέρια ικεσίας ανοιχτά έδωσα το αίμα μου ζωή στην μορφή τους και λυτρώθηκα, αλλά μόνο προς στιγμή…
Σκοτάδι και σιωπή που σπάει όταν ακούγεται μια εφηβική, αντρική φωνή. Ψιθυρίζει αργόσυρτα και χωρίς χρώμα στη φωνή του:
-Ποιος θα με γλυτώσει από τη σκιά του θανάτου; Ποιος;
Σκηνή 1 – Όλα, σχεδόν, είναι τόσο όμορφα
Οι τρεις από τους επτά ήλιους έχουν δύσει πίσω από το οργιαστικά ανοιξιάτικο πράσινο λιβάδι. Όλα λάμπουν με μια διαφάνεια που έχει αρχίσει να ροδίζει λόγω της ώρας. Φυσάει απαλό αεράκι που μυρίζει βαριές, σχεδόν ζαλιστικές μυρωδιές λουλουδιών και υγρού χώματος. Τα φύλλα των δέντρων του δάσους αλλά και τα χόρτα στο διπλανό λιβάδι κινούνται νωχελικά, σχεδόν αλέγρα χορευτικά. Μαζί με τον αέρα ακούγονται και οι ήχοι της φύσης από μικρά και μεγάλα ζώα και έντομα που κινούνται ολούθε, μέρος και αυτά μιας δίχως όνομα γιορτής. Κορίτσια και αγόρια γυμνά, γύρω στην ηλικία της εφηβείας, βρίσκονται διασκορπισμένα στο λιβάδι αλλά και μέσα στο δάσος. Είναι χαρούμενα και είτε μόνα είτε σε παρέες των δύο ή περισσοτέρων γελάνε, τραγουδάνε, τρώνε, ερωτοτροπούν με κάθε τρόπο και χωρίς καμία ντροπή, κοιμούνται συχνά αγκαλιασμένα. Τα πρόσωπά τους λάμπουν από ομορφιά και ηδονή.
Ανάμεσα στο λιβάδι και στο δάσος διακρίνεται κάτι που μοιάζει με ανάκλιντρο σε χρώμα καφέ, θυμίζοντας έντονα γη. Σχήματα όμοια με ρίζες δέντρου αλλά και φύλλα το τυλίγουν. Μοιάζει σα να είναι ριζωμένο στη γη και να είναι ζωντανό. Πάνω του κάθεται μια μεγαλόσωμη μορφή - άντρας, και ένας έφηβος. Ο άντρας, μοιάζει να μην έχει ηλικία, και λάμπει γεμάτος ζωντάνια. Τα μαλλιά του είναι μακριά και η ματιά του ασυνήθιστα και διαπεραστικά φωτεινή. Ο έφηβος όμως είναι θλιμμένος και δείχνει ανήσυχος και ταραγμένος. Μοιάζει να είναι η μόνη εξαίρεση σε αυτό το γεμάτο ζωντάνια κάδρο. Ο άντρας τον αγκαλιάζει αργά και με το δείκτη του αριστερού του χεριού γράφει ένα απροσδιόριστο σχήμα στο μέτωπό του εφήβου. Με μια βαθιά φωνή του λέει:
-Μην σκέφτεσαι αυτά που είδες, και ξέχνα αυτά που σου είπαν. Κοίτα εδώ τριγύρω σου την ομορφιά αυτής της ζωής. Μπορείς! Προσπάθησε!
Ο έφηβος ξεσπά σε κλάματα που σύντομα ηχούν λυγμοί.
Σκηνή 2 – Λίγο πριν το πέρασμα
Είναι βράδυ, και τα τρία φεγγάρια λάμπουν στον ουρανό γεμάτα. Την απόλυτη ηρεμία σπάζουν οι ήχοι της ζωής της νυχτερινής φύσης. Μέσα στο δάσος υψώνεται ένα δέντρο διαφορετικό από κάθε άλλο. Είναι σαν να υψώνεται μέχρι τον ουρανό και να αγγίζει τα αστέρια. Είναι γεμάτο χαρακιές και ρόζους, δείγματα του χρόνου που έχει περάσει από πάνω του. Γύρω από το δέντρο κάθονται, όμοιοι φρουροί, τρεις λύκοι, ένας γκρίζος, ένας λευκός και ένας μαύρος. Κοιμούνται, και όμως μοιάζει σαν να το προστατεύουν. Ο άντρας με τον έφηβο πλησιάζουν προς το δέντρο. Ο άντρας, χαϊδεύοντας τα μαλλιά του εφήβου, τον παροτρύνει να προχωρήσει προς το δέντρο. Ο έφηβος, με παιχνιδιάρικη διάθεση και ανεμελιά προχωρά. Πλησιάζουν και οι δύο προς το δέντρο. Εκείνο φαίνεται σα να ανασαίνει, να έχει ζωή και το δείχνει στις κινήσεις αλλά και με τους περίεργα βαθύς ήχους που γεννά ο κορμός του, σα να δονείται. Ο άντρας δείχνει στον έφηβο τον κορμό του δέντρου και αυτός κοντοστέκεται. Σκέφτεται κάτι. Ο άντρας ψιθυρίζει κάτι στο αυτί του εφήβου και ο έφηβος χαϊδεύει τον κορμό που φαίνεται σα να αντιδρά τρέμοντας ελαφρά.
Σκηνή 3 – Είναι ένα παιγνίδι;
Ο άντρας και ο έφηβος είναι πλέον μέσα στο δέντρο και όλα είναι διαφορετικά. Είναι ένα σκοτεινό τοπίο που το διασπά το βαθύ κόκκινο χρώμα που ρέει σαν αίμα στις όμοια με φλέβες αύλακες του εσωτερικού του κορμού. Ασυνήθιστοι ήχοι, κάτι σαν ρόγχοι ακούγονται. Ο άντρας δείχνει στον έφηβο ένα μονοπάτι που οδηγεί σε τρεις πόρτες που μοιάζουν να είναι καλά ασφαλισμένες από καιρό.
-Οι πόρτες αυτές θα σε οδηγήσουν εκεί που θέλησες να πας και να δεις. Στην άλλη πλευρά. Έχω καιρό να πάω εκεί, δε με θέλουν, ξέρεις, εδώ και αιώνες. Δεν ξέρω τι θα συναντήσεις, ακριβώς. Ίσως κάτι που κανείς μας δεν θέλει. Είσαι σίγουρος πως θες να προχωρήσεις;
-Μα το είπα και πριν. Θέλω να μάθω τι τελικά είναι από εκείνη την άλλη πλευρά. Την άλλη αλήθεια ή ότι άλλο. Η Γη μας είναι όμορφη, δεν λέω, αλλά γιατί να μην περάσω στην άλλη όχθη; Τι έχω να φοβηθώ;
-Ωραία λοιπόν, απλά να ξέρεις ότι εκεί θα είσαι μόνος, ακόμα και αν βλέπω ότι βλέπεις, και ζω όσα ζεις…θα είμαι τα μάτια σου και η καρδιά σου αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα είμαι ποτέ το σώμα σου. Το μόνο που μπορώ να κάνω για εσένα είναι να σου δώσω αυτό το δαχτυλίδι. Φόρα το πάντα, και σαν νοιώσεις την ανάγκη απλά χάραξε στον αέρα το σχήμα που ξέρεις. Τότε θα σου ανοίξει μια άλλη πόρτα, αλλού.
«Αυτοί είναι οι άνθρωποι μιας εποχής που έφυγε. Τα άψυχα σώματά τους είν’η σιωπή ενός κόσμου που έληξε. Κοιτάξτε αυτό το τέλος όλοι. Ακούστε αυτή τη φωνή. Δε σέβομαι το θάνατό σας. Η τελική σας ακαμψία μου δίνει την απόλαυση που δε χαρίζει καμιά μορφή ζωής»
Δ. Δημητριάδης - Η Νέα Εκκλησία του Αίματος
[Η σκηνή}
Η βάση της είναι κυκλική και έχει κλίση 30ο από την πίσω πλευρά. Σε κάθε επιμέρους σκηνή του Μονόπρακτου θα υπάρχει ένα συγκεκριμένο χρώμα φωτός που θα πέφτει σε όλη την κυκλική σκηνή δίνοντας της συγκεκριμένη κάθε φορά αίσθηση.
Στο κέντρο του κύκλου υπάρχει ένα ανοικτό λευκό βιβλίο σε μέγεθος που να είναι ορατό από τους θεατές, δεξιά του βρίσκεται ένα ασημί δοχείο, παρόμοιο με πλατύ δισκοπότηρο και αριστερά του μια μεγάλη μυτερή γραφίδα από ασημί επίσης μεταλλικό χρώμα.
Πίσω από τη σκηνή υπάρχει μια ημιδιαφανής μαύρη κουρτίνα όμοια με οθόνη. Πίσω της θα διαδραματίζονται ενίοτε καταστάσεις ή και θα προβάλλονται συγκεκριμένες εικόνες.