την ξέρεις με το όνομά της
την ξέρεις και με τα άλλα τα ονόματα κρυφά
σφραγίζοντας τα μάτια σου στο πρόσωπό της με σημάδι
αυτό που έχει σε δοθεί
και στα άλλα τα μη δοσμένα σου εκείνα τα τραγούδια
σε χρώμα μπλε βαθύ με λέξη που κλειστή κρατάς
εντός ονόματός σου σφραγισμένη
καθώς
έρχεται και φέρνει
σιγή της κάθε της φωνής
μαζί και κάθε κραυγή σε που καλεί
η λέξη άλεκτη σε δίνη πλησιάζει
ηχώντας σε και ξέρω σε
ξέρεις άραγε
από κάπου
ξέρει κάποιος κάποιον
ξέρει κάποιος κάτι για
ξέρει κάποιος κάτι όποιο εκείνο το τι και το ότι
ξέρει κάποιος τι αυτό κάτι για κάτι
ή και τούτο τίποτα το όταν άπαν αόριστο
στης νύχτας την κρυφή ονομασία
το μέγα ερώτημα τούτο ισορροπία
πέρα από το άνοιγμα στόματος κραυγή
σε απέραντα αστείο ορίζοντα κυματιστό πορφυρών εκρήξεων
με χαμόγελο στρυφνά αναφερόμενο σε αναλογίες όμοιες με κοίλες αναζητήσεις
ερωτήσεις το νυστέρι γλαφυρό να ερωτά για
τα εντός και επί τα εκτός δια τα όλα τα όλα τα για εκείνα
πως γιατί πως δεν υπάρχει σε
άρωμα ήχος γεύση χρώμα και αίμα στο στεγνό σου δέρμα
να ρωτήσω μπορώ αν έχω την άδεια βεβαίως
το παράνομα κρυφό το εκείνο πάλι
αυτού που θα ζωντανέψει εμπρός τη μνήμη που είναι ωσάν τώρα πάντα
να μπορεί σίγουρα εντός μου τούτο πάλι
στα νεκρά μπλε ποντίκια που ροκανίζουν της μνήμης κραυγές ενός νου διαλυμένου
χίλιες απέραντες αιμάτινες λίμνες παγωμένες εντός καλοκαιριού ηχήσεις
και τόσες άλλες οιμωγές κρυφών δακρύων διαφαινόμενες
γλυκές
μα τόσο γλυκές
και με τόση
θεϊκή
τόση εκείνη
κάβλα
και να
ω ναι
να χύνω σε τέλος άκρο συμπαντικό παλλόμενων συμπληγάδων μυθικών
απάνω σε ατραπό
επάνω στην ειμαρμένη
και μέσα σε
εσέ
σε όλη την διάθλαση απλών γεγονότων
μέσω θείων οργάνων δύναμης και ειλικρίνειας μέχρι το πέρας των περάτων
(πεΡαπαΡαμετημουΧομεσoΧικανιμαΝ)
αγάπης μέγα δύναμη γενόμενη
σε χάσιμο κοινό μας
μαζί και οδηγός
απέραντης διεύρυνσης του εγώ και μα του άλλου
έκλαμψη που
έψαλε τα όλα
αγάπη
και
θυμό
θάρρος
και
φόβο τρομερό
και τη μεγάλη αποδοχή στο μη ομολογούμενο
το τούτο να
λέγω σε ένα τούτον εκείνο
…γιατί…
δεν είμαι αυτή που θες
δεν είμαι η μήτρα όποιας γέννησής σου
δεν είμαι ο εκείνος σου
δεν είμαι η εκείνη σου
δεν είμαι ο άρχων πάνω από εσέ
μόνο είμαι το πέραν σου τούτο θείο και γνωστό
είμαι η ένωση και η διάλυση σου στο όνομά μου μυστικό
είμαι σε τρέλας στιγμές γελώντας ιστορίες που δεν ήσαν
είμαι η οσμή φρέσκου οργωμένου χώματος εντός μας
είμαι η κοινή σάρκα αγνώστου νεύματος
είμαι εκεί
ήμουν εκεί
παντού θα είμαι
εκεί
εκεί
και ολούθε όπου δεν γνωρίζεις
τρανταχτά τιτανικά και πάντα εκεί
όπου ζευγαρώνουν χαρωπές και μαζί θλιμμένες
κάποιες μύγες τροφαντές επάνω σε δέρμα σου γράφοντας τούτα κρυφά ταξίδια
και μαζί το αίμα πίνοντας το όχι σε αυτό ποθώντας μα εκεί τόσο το άλλο
τόσο
που το άδειο της πυξίδας όραμα διαγράφει σε μονοπάτια άγνωστα
ανάμεσα σε γυμνούς σου και νεκρούς σου
ρόδινο προσωπείο δράματος εύμορφου και
σε να είμαι
εσύ ο γυναίκας που αγαπώ σε άντρα
εσύ η άντρα που αγαπώ σε γυναίκας
είμαι ει - μα – σ- τε εκεί μορφές που γλύφουνε
ρόδα νεκρά στον κήπο της καρδιάς
όλων μας εμάς
φροντίδα κάθε ανάγκης σώματός μας
η ψυχή που υμνεί το τέλος της με όπερας τραγούδι άτονο
η ασημένια ματιά μέσα σε σιωπή και αδυναμία μορφής
τα πικρόγλυκα όνειρα ερωτευμένων που χάσανε μα το άλφα μα και το ωμέγα
φωνάζω σε πάλι και πάλι σε
πού είσαι εσύ φωνή από το σκοτάδι που δεν θα αρνηθώ ποτέ πια
εσύ το τραγούδι που ομιλεί από μόνο του στον ψίθυρο που το κρύο το σκιρτά
με την ψυχή μου σε ταξίδι πόνου που θες να αντέξεις πλέον μαζί και ποιόν
εκεί όπου ο φόβος έκανε ότι μα που τώρα δεν μπορώ να με κατηγορήσω
όταν έβγαλα το μαχαίρι και σε κομμάτιασα σε όσα κομμάτια νόμισα πως ήθελες
τόση αγάπη στην κανιβαλική μου βέβαιη νοοτροπία
μια μέρα βαρετή καθ’ όλα τα άλλα
και γεμάτη άλλες τόσες παραμυθίες μας δικές μας που ‘γιναν αλήθεια
όλων που εζήτησα ως αποδοχή του εκείνου τέλους
όλα τα ως κείμενα από ένα δικό σου εσένα και ένα δικό μου εμένα
να λένε και να λες
λες λες λες
πως
μια και είμαι
αυτή που ποτέ δεν έλαβα για να λάβεις στην απόσταση μεταξύ μας
αυτή που τώρα είμαι γεμάτη από το κελάιδισμα του πουλιού της ερήμου
αυτή που όνειρα έχω να αρχίσω στη μεγάλη πτήση στον περίεργο μου κόσμο το γεμάτο σύννεφα και σκιές χώρας απαστράπτουσας εικόνων θαλερής νέκρωσης
τόσο πονηρή μα και τόση αγαθή
αυτή που είμαι
ξέρεις λες μα
που τώρα βλέπω τα μαύρα σκυλιά να έρχονται αλυχτώντας και
τα αγαπώ φωνάζοντάς τα πιο κοντά μαζί με τα κείμενα φίδια της ζωής γιατί
είμαι αυτή εγώ πουλί ερήμου που ποθεί να πετάξει
είμαι αυτή που όνειρα έχει να αρχίσει τη μεγάλη άρση στον περίεργο κόσμο το γεμάτο σύννεφα και σκιές και κεραυνούς και τρόμους
μόνο προσοχή
είμαι πιο πονηρή από όσο θες να ξέρεις
γιατί είμαι η γέννηση εκείνη πριν την καταστροφή
είμαι το σχέδιο πέραν από τον ορατό σε σένα ουρανό
ατελείωτη στην τελειότητά του κενού του
το ρίσκο δύναμης που ζει και εντός σου ζώντας πέρα
το κείμενο ανάγκης που ξέρει καλά να καταστρέφει κάθε ανάγκη
θωρώντας το μέλλον μέσω της κόρης του ματιού του καθρέφτη εκείνου εντός σου
είμαι η λέξη που κάνει πάντα το χέρι σου να τρέμει γράφοντάς με
είμαι
η δική μου πάντα διάθλαση του εγώ σου
κοίτα την κάρτα στα σημάδια της
κοίτα χωρίς να έχεις πλέον κανένα φως εμπρός σου
εκεί είναι τα σημάδια της νύχτας σου
σημάδια που αγαπάς
σημάδια
σημεία
σιωπής
κομμάτια
νύστας πάντα ζώσας
τα κύμβαλα ηχούν και γλεντάνε εντός μας τρομερά
κομμάτια και χοροί γύρω απ’ τον κύκλο γίνονται όλα ένα
χαρές οι φόνοι ν’ αντηχούν παντού
θλίψεις οι αγάπες μας σκιρτούν
το πρόσωπο αυτό δεν είναι εσύ μήτε εμείς
μα πλάνη μεγάλη πάλι σε ζώσα αλήθεια αιώνια
και κλείνοντας τα μάτια θα δούμε όλα όσα
εκεί πέρα η μεγάλη κυρία ποθεί για εμάς


No comments:
Post a Comment