My Blog List

Pages

Sunday, April 4, 2010

Η αλφάβητος του πόθου του ψυχοναύτη


















Άνοιγμα
Είναι τιμή μου που βρίσκεστε σήμερα εδώ, μια μέρα κοινή αλλά για μένα πολύ σημαντική. Αποδεχτήκατε την πρόσκλησή μου και γι’ αυτό σας είμαι ευγνώμον. Αλλά, πριν αρχίσω τη μικρή μου αφήγηση ή όπως άλλο ποθείτε ονομάστε το αυτό, θέλω να διαβάσω ένα σημείωμα, μικρό είναι η αλήθεια, από έναν παλιό φίλο που σε λίγο θα είναι μαζί μας. Το βρήκα πριν από λίγες μέρες, γραμμένο με ξεθωριασμένα πλέον γράμματα σε ένα κιτρινισμένο κομμάτι χαρτί χωμένο σε ένα παλαιικό βιβλίο.
Γράφει, ανάμεσα σε άλλα: « Η μεγάλη μεταμόρφωση θα έρθει μόνο μέσα από τη συνεχή και όλο πόνο αλλαγή που θα γίνει στην καρδιά της συνείδησής μου, αυτής. Τότε, και μόνον τότε, θα καταλάβω ότι είμαι. Και θα είμαι τότε απλά η αλήθεια της αυταπάτης, αυτής και της δικής μου. Και όλα θα αποκαλυφθούν με τρόπο που τυφλώνει τα θεμέλια κάθε σίγουρης δομής, και τότε θα δω με καθάριο τρόπο πως και εγώ είμαι φτιαγμένος από τον ίδιο κοσμικό χυλό της μεγάλης αυταπάτης. Και θα ζήσω, έστω και για μια στιγμή, και έστω μέσα στα σκοτεινότερα νερά της καρδιάς της φύσης αυτού που, από παραδρομή, ονόμασαν άνθρωπο.»
Υποκλίνομαι στην ,επιτρέψτε μου να πω, σοφία, αυτού του φίλου που και σας καλώ να τον δεχτούμε όλοι με ανοιχτή την καρδιά.

Εισαγωγή
Τώρα έφτασε η στιγμή για αυτό που χρόνια περίμενα. Να μιλήσω για τη φύση μου, ή μάλλον να της μιλήσω για την καταστροφή μου στις πολλαπλές της εκφράσεις. Δεν ξέρω αν ακούτε και εσείς αυτόν τον ήχο που πλησιάζει. Έρχεται όλο και πιο κοντά, όλο και πιο κοντά. Δεν ακούγεται όπως τόσοι άλλοι που ξέρετε. Τον ακούτε; Ας γίνει σιωπή. Είναι ο μόνος τρόπος για να ακουστεί.

(σιωπή)

Μην φοβάστε, δεν είναι κάτι εχθρικό… το αντίθετο μάλιστα!
Μπορεί να φαίνεται για μια στιγμή, ωσάν απόκοσμο σώμα ή και χθόνιος βρυχηθμός από πλάσμα εκτός αυτής της γης που ξέρουμε.
Αλλά, απλά ας ανοίξουμε όλοι τα μάτια και τα αυτιά μας και ας τον υποδεχτούμε, μια που φθάνει εδώ, μια που είναι, κιόλας, εδώ!
Στα άκρα και στο σώμα μας φτιάχνει μικρές αναταράξεις σκιρτήματα, στα αυτιά μας κάλεσμα εκτός των λέξεων, στη γλώσσα μια γεύση σίγουρα γνωστή από παλιά, στο δέρμα άγγιγμα τραχύ μα συνάμα αληθινά ζεστό, οσμή όλο αρχαίων μνήμες και εικόνα που θολώνει με δάκρυα τα όλο οξύ μάτια μας.
Είμαστε όλοι έτοιμοι;



Αναγνώριση
Είσαι πίσω από τον καθρέφτη. Σίγουρα σε βλέπεις όσο και αν δεν θες να δεις πέρα από εσένα. Πάλι κρύβεσαι; Πάλι κρύβεσαι πίσω από τον καθρέφτη που τώρα λειώνει αργά πάνω στην ίριδά σου; Δεν είναι δάκρυα, δεν είναι πόνος, δεν είναι απλά, αυτό δεν είσαι! Δεν μπορείς να με δεις, νομίζεις, αλλά ξέρεις το γιατί, έτσι δεν είναι; Δεν μπορείς να σε αγγίξω, και όμως είμαι κιόλας μέσα σου και σε όλα όσα μαρτυράς σε εσένα ή και στα άλλα που καλά κρυφά κρατάς. Και αυτό που κρατάς σφιχτά, εικόνα στα χέρια της καρδιάς σου, αγάπη λες… είναι η κρυμμένη σαπίλα που βρωμάει όλο γλύκα στη ζωή σου. Γιατί έχασες τη δύναμη της ζωής σου, γιατί την αγάπησες αυτή, τη μεγάλη ψεύτρα και φόνισσα. Αυτή! Την…

Καταπίεση

Είμαι εδώ για εσένα, και πάντα θα σε έχω εσένα, σε όλους τους αιώνες. Και θα σε μάθω αυτό που πρέπει να είσαι. Είσαι η αγάπη μου, να το ξέρεις, θέλω να το ξέρεις, πρέπει να το ξέρεις. Το ξέρεις, έτσι; Παίξε με το παιγνίδι σου που σου χάρισα εγώ. Θα πρέπει να χαίρεσαι! Πρέπει. Μα τι κάνεις τώρα, γλυκούλη μου; Σου είπα πως δεν είναι καλό να το κάνεις αυτό. Άκου με, ξέρω τι σου λέω. Και μετά λοταν ο κύριος έρθει θα ξέρεις καλά τι πρέπει να κάνεις, και μην πεις όχι, εντάξει μωρό μου; Στο λέει η μεγάλη σου αγάπη. Ξέχνα καθετί που θες. Είμαι ότι θες, απλά! Μα μη το κάνεις αυτό, πρέπει να ντρέπεσαι βρωμερό σκατό, μη σε σκοτώσω βλαμμένο! Δεν σέβεσαι τίποτα, μήτε καν εμένα; Αυτός είσαι, για να μην πετάξεις ποτέ σου, μα ποτέ σου, μα ποτέ σου! Εγώ θα σε κρατώ, στη γη που φτιάχνω για εσένα.

Πόνος
Μωρό μου, τι όμορφα που είμαστε! Όσο είμαστε μαζί, έτσι; Αχ! όχι δεν είναι αυτό που νόμισες! Ήταν γλυκό, πολύ γλυκό, όπως και πολλά άλλα πικρά. Να, δες...εκεί ο κύριος βαράει ένα παιδάκι… αλλά κοίτα , το κλομπ του αφήνει ένα μελανό σημάδι στο σώμα του. Σιγά... Ένα απλό σημαδάκι είναι. Εξάλλου, όλοι έχουμε σημάδια και καλό είναι να μάθουμε να τα αντέχουμε στο σώμα μας, αγάπη μου, μωρό μου. Είναι τιμή μας να τα έχουμε τα σημάδια αυτάκαι να τα αντέχουμε καρτερικά. Να σου δείξω τι εννοώ! Μας αρέσει, στο βάθος. Αυτό είναι που μας αρέσει. Αυτό θα μας κάνει να νοιώσουμε χαρά! Αγάπη μου, ο πόνος είναι η χαρά μας!

Φόβος
Μην μιλάς. Σσσσς! Σιωπή μην και μας ακούσει αυτός. Είναι εκεί και ποιος ξέρει που αλλού; Θα μας δείρει, θα μας τιμωρήσει και είναι δίπλα μας. Ας σκύψουμε εμπρός του. Ας μιλήσουμε ‘ναι’. Έχει δίκιο και είμαστε δίχως δύναμη. Δεν έχει μορφή αλλά και εμείς επίσης. Και όμως το θέλουμε, αλλά δεν μπορούμε να το δεχτούμε. Αλλά θα το δεχτούμε. Τη μορφή που πρέπει, το πρέπει, το πρέπει. Γιατί αλλιώς ποτέ δεν θα νοιώσουμε αυτό που θέλουμε. Κράτα τον και σκέψου τι σε εμποδίζει εκτός από αυτόν. Το μεγάλο που θες σε έχει κιόλας περάσει και είναι μεγάλο… και τρομερό και μια εικόνα που βγάζει καπνό.Το δικό μας. Αλλά αυτά έχει η ζωή, θα τα αντέξουμε, εντάξει;

Μίσος
Γκρίζο είναι το σώμα σου. Το αγαπάς ή το απεχθάνεσαι; Κομμάτια είναι η μορφή που νομίζεις ότι βλέπεις. Μα ο μπαμπάς είναι καλός, καλός, κακ, κακκά, κακός ο πούστης Ποτέ δεν τον αγάπησα όπως ποτέ δεν αγάπησα κανένα. Γιατί ποτέ δεν αγάπησα εμένα όπως και κανένα. Και μίσησα καθετί , και εσένα εξάλλου αγαπουλίνι μου. Απλά η ένταση εντός μου κάθε φοράγινεται δύναμη που διαλύει την ηρεμία της μνήμης όσων δεν έφτασα και δε θα φτάσω και που μήτε εσύ θα δείς ποτέ σου. Σε σφίγγω,μέγγενη αγάπης για πάντα!

Θάνατος
Θέλω το θεϊκό μέσα μου στα χωρία του χωρίου στην πράξη και αλλού και σε όλα αριστεράστασε μένα και σε όχι σε εμένα σε όλον τον κοσμο, μια φωνή που τρέχει να μου βγει και θα στη βγάλω και εσένα αβλεπή.

Απελευθέρωση
Τέλος ναι και όχι αλλά και δίχως τη μοναδική αυτή κραυγή. Ηχώντας είναι αυτός εδώ, και μιλάει σε βάθος όσο δεν ακούω, νωπή εικόνα και θολή τριάδα κινεί ακόλουθες κινήσεις, τρέμοντας είμαι εσύ και όλα και το τίποτα...σπαζοντας όλα και
δεν είμαι
δεν
είμαι

Το τραγούδι πάνω στον τάφο της
Χορεύω πάνω στο νεκρό σου σώμα
Τρώω ότι σου έχει απομείνει
Με περισσή όρεξη είναι αλήθεια
Κάθε σου κόκαλο είναι και καλή σούπα μπουγιαμπέσα
Τα μάτια σου, δε, υπέροχη γαρνιτούρα σε πιάτο εδεσμάτων
Τη γλώσσα σου σε τηγάνι τραγανή ακούω, τσιτσιρίζει
Το γάλα σου έκανα τυρί κάπως πιπεράτο
Τα πόδια σου έψησα σε σούβλα γιορτινή
Το μυαλό σου κρύο πιάτο σέρβιρα
Το μουνί σου που με γέννησε γέμισα φύσης κουκουνάρια και τρωκτικά να φαν
Και την καρδιά σου έκαψα, απλά καπνός να γίνει, καπνός καπνός

Δεν σε μισώ.
Απλά, δε σε αγαπώ, μητέρα!
Άρα μπορείς να χαθείς

Επωδός
Ζω σε χώρα ξένη
Και σε χρόνο ξένο
Και τώρα είναι ο στιγμή να θερίσω
Καθετί
Καθώς γυρνάω πίσω
Στην εποχή εκείνη
Αγάπη μου, λες
Και έλεγες πως έτσι θα είναι πάντα
Καιπωςη μητέρα αυτή θα ζει για πάντα
Μα εγώ γυρνάω σε εκείνη τη χώρα
Τη χώρα του θερισμού
Καιπάντα κομμάτια, χίλια κομμάτια
Σε μια ξένη χώρα
Τα χίλια κομμάτια

Χαχαχα!
Και τώρα, μετά όλα αυτά τα άγνωστα ας κάνουμε όλοι κάτι απλό, απλό, απλό, απλό!
Ας γελάσουμε
Δυνατά
Δυνατά
….
δεν σας ακούω!

No comments:

Post a Comment