Σκηνή 0 – Ο ψίθυρος
Σκοτάδι και σιωπή που σπάει όταν ακούγεται μια εφηβική, αντρική φωνή. Ψιθυρίζει αργόσυρτα και χωρίς χρώμα στη φωνή του:
- Ποιος θα με γλυτώσει από τη σκιά του θανάτου; Ποιος;
Σκηνή 1 – Όλα, σχεδόν, είναι τόσο όμορφα
Οι τρεις από τους επτά ήλιους έχουν δύσει πίσω από το οργιαστικά ανοιξιάτικο πράσινο λιβάδι. Όλα λάμπουν με μια διαφάνεια που έχει αρχίσει να ροδίζει λόγω της ώρας. Φυσάει απαλό αεράκι που μυρίζει βαριές, σχεδόν ζαλιστικές μυρωδιές λουλουδιών και υγρού χώματος. Τα φύλλα των δέντρων του δάσους αλλά και τα χόρτα στο διπλανό λιβάδι κινούνται νωχελικά, σχεδόν αλέγρα χορευτικά. Μαζί με τον αέρα ακούγονται και οι ήχοι της φύσης από μικρά και μεγάλα ζώα και έντομα που κινούνται ολούθε, μέρος και αυτά μιας δίχως όνομα γιορτής. Κορίτσια και αγόρια γυμνά, γύρω στην ηλικία της εφηβείας, βρίσκονται διασκορπισμένα στο λιβάδι αλλά και μέσα στο δάσος. Είναι χαρούμενα και είτε μόνα είτε σε παρέες των δύο ή περισσοτέρων γελάνε, τραγουδάνε, τρώνε, ερωτοτροπούν με κάθε τρόπο και χωρίς καμία ντροπή, κοιμούνται συχνά αγκαλιασμένα. Τα πρόσωπά τους λάμπουν από ομορφιά και ηδονή.
Ανάμεσα στο λιβάδι και στο δάσος διακρίνεται κάτι που μοιάζει με ανάκλιντρο σε χρώμα καφέ, θυμίζοντας έντονα γη. Σχήματα όμοια με ρίζες δέντρου αλλά και φύλλα το τυλίγουν. Μοιάζει σα να είναι ριζωμένο στη γη και να είναι ζωντανό. Πάνω του κάθεται μια μεγαλόσωμη μορφή - άντρας, και ένας έφηβος. Ο άντρας, μοιάζει να μην έχει ηλικία, και λάμπει γεμάτος ζωντάνια. Τα μαλλιά του είναι μακριά και η ματιά του ασυνήθιστα και διαπεραστικά φωτεινή. Ο έφηβος όμως είναι θλιμμένος και δείχνει ανήσυχος και ταραγμένος. Μοιάζει να είναι η μόνη εξαίρεση σε αυτό το γεμάτο ζωντάνια κάδρο. Ο άντρας τον αγκαλιάζει αργά και με το δείκτη του αριστερού του χεριού γράφει ένα απροσδιόριστο σχήμα στο μέτωπό του εφήβου. Με μια βαθιά φωνή του λέει:
- Μην σκέφτεσαι αυτά που είδες, και ξέχνα αυτά που σου είπαν. Κοίτα εδώ τριγύρω σου την ομορφιά αυτής της ζωής. Μπορείς! Προσπάθησε!
Ο έφηβος ξεσπά σε κλάματα που σύντομα ηχούν λυγμοί.
Σκηνή 2 – Λίγο πριν το πέρασμα
Είναι βράδυ, και τα τρία φεγγάρια λάμπουν στον ουρανό γεμάτα. Την απόλυτη ηρεμία σπάζουν οι ήχοι της ζωής της νυχτερινής φύσης. Μέσα στο δάσος υψώνεται ένα δέντρο διαφορετικό από κάθε άλλο. Είναι σαν να υψώνεται μέχρι τον ουρανό και να αγγίζει τα αστέρια. Είναι γεμάτο χαρακιές και ρόζους, δείγματα του χρόνου που έχει περάσει από πάνω του. Γύρω από το δέντρο κάθονται, όμοιοι φρουροί, τρεις λύκοι, ένας γκρίζος, ένας λευκός και ένας μαύρος. Κοιμούνται, και όμως μοιάζει σαν να το προστατεύουν. Ο άντρας με τον έφηβο πλησιάζουν προς το δέντρο. Ο άντρας, χαϊδεύοντας τα μαλλιά του εφήβου, τον παροτρύνει να προχωρήσει προς το δέντρο. Ο έφηβος, με παιχνιδιάρικη διάθεση και ανεμελιά προχωρά. Πλησιάζουν και οι δύο προς το δέντρο. Εκείνο φαίνεται σα να ανασαίνει, να έχει ζωή και το δείχνει στις κινήσεις αλλά και με τους περίεργα βαθύς ήχους που γεννά ο κορμός του, σα να δονείται. Ο άντρας δείχνει στον έφηβο τον κορμό του δέντρου και αυτός κοντοστέκεται. Σκέφτεται κάτι. Ο άντρας ψιθυρίζει κάτι στο αυτί του εφήβου και ο έφηβος χαϊδεύει τον κορμό που φαίνεται σα να αντιδρά τρέμοντας ελαφρά.
Σκηνή 3 – Είναι ένα παιγνίδι;
Ο άντρας και ο έφηβος είναι πλέον μέσα στο δέντρο και όλα είναι διαφορετικά. Είναι ένα σκοτεινό τοπίο που το διασπά το βαθύ κόκκινο χρώμα που ρέει σαν αίμα στις όμοια με φλέβες αύλακες του εσωτερικού του κορμού. Ασυνήθιστοι ήχοι, κάτι σαν ρόγχοι ακούγονται. Ο άντρας δείχνει στον έφηβο ένα μονοπάτι που οδηγεί σε τρεις πόρτες που μοιάζουν να είναι καλά ασφαλισμένες από καιρό.
- Οι πόρτες αυτές θα σε οδηγήσουν εκεί που θέλησες να πας και να δεις. Στην άλλη πλευρά. Έχω καιρό να πάω εκεί, δε με θέλουν, ξέρεις, εδώ και αιώνες. Δεν ξέρω τι θα συναντήσεις, ακριβώς. Ίσως κάτι που κανείς μας δεν θέλει. Είσαι σίγουρος πως θες να προχωρήσεις;
- Μα το είπα και πριν. Θέλω να μάθω τι τελικά είναι από εκείνη την άλλη πλευρά. Την άλλη αλήθεια ή ότι άλλο. Η Γη μας είναι όμορφη, δεν λέω, αλλά γιατί να μην περάσω στην άλλη όχθη; Τι έχω να φοβηθώ;
- Ωραία λοιπόν, απλά να ξέρεις ότι εκεί θα είσαι μόνος, ακόμα και αν βλέπω ότι βλέπεις, και ζω όσα ζεις…θα είμαι τα μάτια σου και η καρδιά σου αλλά μέχρι εκεί. Δεν θα είμαι ποτέ το σώμα σου. Το μόνο που μπορώ να κάνω για εσένα είναι να σου δώσω αυτό το δαχτυλίδι. Φόρα το πάντα, και σαν νοιώσεις την ανάγκη απλά χάραξε στον αέρα το σχήμα που ξέρεις. Τότε θα σου ανοίξει μια άλλη πόρτα, αλλού.
Ο έφηβος παίρνει στα χέρια του το δαχτυλίδι με την πράσινη λαμπερή πέτρα και το φοράει στο μεσαίο δάκτυλο του δεξιού του χεριού. Γυρνάει προς τον άντρα και τον αγγίζει απαλά στο αριστερό του μάγουλο λέγοντας
- Σε ευχαριστώ, και αν χρειαστώ τη βοήθειά σου, θυμάμαι πολύ καλά το σχήμα εκείνο.
Ο άντρας κλείνει τα μάτια προς στιγμή και όταν τα ανοίγει, για πρώτη φορά διακρίνεται μια σκιά θλίψης μέσα σε αυτά.
Ο έφηβος διαλέγει μια πόρτα παίζοντας…μπουφ! αμπεμπαμπλόμ…! Προχωράει προς την μια πόρτα, τη σπρώχνει με δύναμη. Ακούγεται ένας κρότος και μαζί η κραυγή από τον έφηβο.
(sound 3)
Σκηνή 4 – Δεν θέλω να είμαι!
Μια πανύψηλη και απέραντη βιβλιοθήκη είναι ο χώρος όπου βρίσκεται πλέον ο έφηβος. Όσο πιάνει το μάτι, τόμοι από δερματόδετα βιβλία που μυρίζουν χρόνο, φτιάχνουν ένα βαρύ σκηνικό. Μέσα στη βαριά ατμόσφαιρα διακρίνονται αναρίθμητα αναγνωστήρια όπου σε κάποια από αυτά βρίσκονται ανοιγμένοι τόμοι βιβλίων. Στην αίθουσα δεν υπάρχει παρά ένα ακόμα πλάσμα. Είναι κυρτωμένο πάνω από ένα μεγάλο τόμο και φαίνεται να διαβάζει κάτι με ζήλο. Ο έφηβος πλησιάζει τη μορφή που σηκώνει το κεφάλι αργά προς το μέρος του. Είναι ένας άντρας μεγάλης ηλικίας με ήρεμο και σκαμμένο από το χρόνο πρόσωπο. Φοράει μικρά γυαλιά πίσω από τα οποία διαγράφονται μικρά κοκκινισμένα από το διάβασμα μάτια. Τα μαλλιά του λευκά χύνονται στους ώμους του. Ο έφηβος διακρίνει στα μάτια του άντρα κάτι γνώριμο μα γρήγορα το προσπερνά.
- Νεαρέ μου, επιτέλους ήρθες. Χαίρομαι που σε βλέπω, ειλικρινά. Πάντα η μαθητεία ενός νέου μου δίνει δύναμη και είμαι σίγουρος πως θα είσαι ένας άριστος μαθητής.
- Δεν έχω υπάρξει ποτέ μου μαθητής, είναι ένα νέο παιγνίδι για εμένα οπότε θα χαρώ να παίξω μαζί σου, απαντά ο έφηβος.
- Ναι, παιγνίδι. Ίσως...αλλά τώρα άνοιξε τα αυτιά της καρδιάς, του νου και της ψυχής σου, ένα δια τρία, τρία βασίλεια γνώσης. Εκεί νοιώσε, σκέψου, οραματίσου τον…αγνό πανικό, το τραύμα της σάρκα και το αιματοκύλισμα του χωρισμού της. Είσαι εδώ για να μάθεις την έννοια της θυσίας, τη διάλυση σου σε περισσότερα από όσα είσαι, να ζήσεις την τρέλα πως είσαι κάτι Μεγάλο και μεταξύ μας...διαταραγμένο. Καλώς ήλθες στη Νεκρόπολη της Γνώσης που θα σου δοθεί μαζί με ένα σημάδι από πυρωμένο μέταλλο στη σάρκα σου. Εδώ θα δεις την παρανοϊκή σιγουριά σου όταν θα πέφτεις από κάθε χαρά που ήξερες. Σχήματα τέλεια και θεϊκά θα βρεις, απαντήσεις σε αυτό που σε αδειάζει ολούθε σου. Εδώ, θα είσαι το νόημα που ποτέ δε θα φτάσεις, ο πυρετός των διλλημάτων της ζωής, η μηχανή που θα καταβροχθίζει τη σάρκα σου με τη βοήθεια της λογικής και της σκιάς του σώματός σου. Εδώ θα ξεχάσεις, για να ξαναβρεθείς σε ανάστασή σου εκ νεκρών, ω θαύμα, εντός τριών ημερών!
Ο άντρας αλλάζει μορφή, και από γέρος και μάλλον συμπαθητικός μεταμορφώνεται σε κάτι απρόσμενο για τον έφηβο. Γίνεται ένας άγριος άντρας που κρατά ένα σπαθί. Το κινεί κυκλικά γύρω από το πρόσωπο του εφήβου που μένει να κοιτά ανίκανος να κινηθεί. Με μια απότομη κίνηση το σπαθί βρίσκει το πλευρό του εφήβου. Πυρωμένο μέταλλο μπαίνει στη σάρκα του και ο πόνος διατρέχει όλο του το σώμα. Πόνος που δεν τον αντέχει. Νοιώθει να διαλύεται καθετί μέσα του. Προς στιγμή νομίζει πως είναι κάτι άλλο, αυτό. Διαμελίζεται από μέσα του και από έξω του. Σκιές αρχίζουν να γεννιούνταν και να σβήνουν κάθε φως.
Ο έφηβος, μην μπορώντας να αντέξει άλλο τον πόνο, γράφει στο χώρο το σχήμα με το δακτυλίδι. Τραντάζεται, καθώς ανοίγει μια δίνη μπροστά του που τον καταπίνει.
Σκηνή 5η – Η κόκκινη καταδίκη
Ο έφηβος είναι πλέον σε ένα δωμάτιο ντυμένο πορφυρό βελούδο. Στη μέση του δωματίου είναι ένα τραπέζι με ένα χρυσό σταυρό στο κέντρο του. Προς στιγμή νομίζει πως κάνει λάθος αλλά τελικά είναι πραγματικότητα αυτό που βλέπει. Το ψεύτικο σώμα που είναι καρφωμένο στο γυαλιστερό μέταλλο του σταυρού αιμορραγεί. Στα πόδια του τραπεζιού είναι γονατισμένη μια νεαρή γυναίκα. Ο έφηβος πλησιάζει αργά να δει περισσότερα. Πλησιάζει τη γυναίκα για να δει πως αυτή γλείφει με ευχαρίστηση το αίμα που τρέχει από το ψεύτικο σώμα. Είναι σε έκσταση. Ξαφνικά σταματά και γυρνάει προς τον έφηβο. Η ματιά της είναι φοβισμένη αλλά πάλι κάτι του θυμίζει. Τον κοιτάζει με μίσος και του λέει:
- Αναρωτιέσαι για τον έρωτα, ε; Αν υπάρχει κάτι πιο δυνατό, κάτι πιο σημαντικό! Όλοι σκοτώνουμε για αυτό, το ξέρεις; Αυτό που λέμε έρωτα, είναι το αίμα του μίσους μας! Είναι η καταδίκη! Και τι όμορφα, το λέμε έρωτα, μα είναι η απογοήτευση μας βαμμένη ροζ! Το αδύνατο στο στόμα μας το γεμάτο με το σπέρμα της άρνησης της ζωής! Μα τι μας νοιάζει πια, δε μας νοιάζει τίποτα! Μαζί με το χρόνο περνά και η ζωή από το μουνί μου. Γεμάτη είμαι από τρωκτικά ελπίδες, και με τρώνε στο όνομά του. Ξέχασα το δαίμονα της καρδιάς και βρήκα το αίμα της Άγιας Ελπίδας. Δεν μπορώ να με ικανοποιήσω πλέον, δεν μπορώ να σε ικανοποιήσω πλέον και εσένα όμορφέ μου, αν και θα σε γούσταρα μέσα μου όσο τίποτε άλλο εδώ και πέρα από κάθε αλήθεια. Τον πούτσαο σου μέσα μου να νοιώσω στα πέρατα! Μα δεν πρέπει να με νοιάζει καθόλου, ξέρω πώς καθετί για εσένα και για μένα είναι πλέον μια αμαρτία. Είμαι και είσαι, η αμαρτία. Ξέρεις καλά αυτό το μακρύ και δολοφονικό μέλος! Τον πούτσο σου εννοώ! Ξερνάω στη σκέψη του και μόνο. Ω Θεέ! Δώσε άφεση αμαρτιών ή τουλάχιστο έναν πρίγκιπα να με καταλαβαίνει! Αυτόν που από το σώμα του ρέει κρασί κόκκινο! Άσε με και δες τη δική σου ανείπωτη αμαρτία. Μη με αγγίζεις, μη με βλέπεις, μη με μυρίζεις, μη ρε!!!
Η γυναίκα γυρίζει προς το τραπέζι και αρχίζει και πάλι να γλύφει τις στάλες αίμα με ευχαρίστηση.
Ο έφηβος κοιτάζει μια τη γυναίκα και μια το σταυρό και το καρφωμένο σώμα πάνω του. Με μιας θλίψη διαπερνάει κάθε ελάχιστο κομμάτι του και μαζί νοιώθει απέραντα βρώμικος και μικρός. Χάνει κάθε αίσθηση του σώματος του, και χιλιάδες βελόνες μπήγονται μέσα του. Η αμαρτία, είναι αμαρτωλός, είναι βρώμικος…το ίδιο το αίμα του βρωμάει σάπιο. Δεν μπορεί να αντισταθεί και πέφτει στα γόνατα δίπλα της και με τη γλώσσα του γλύφει μια σταγόνα αίμα. Όλο το σώμα του τραντάζεται. Εικόνες από την ζωή του στη Γη έρχονται στο νου αλλά έχουν χάσει καθετί όμορφο. Ζωύφια που άλλοτε ήσαν φίλοι…τώρα είναι σκουλήκια που τον τρώνε. Προσπαθεί να τα αποδιώξει! Εκείνα πάντα πάνω του. Τον τρώνε όλο, όλο!
- Που είσαι Εσύ!; φωνάζει με τρόμο!
Σχεδιάζει το κάλεσμα στον αέρα αλλά καμία σωτηρία. Κλείνει τα μάτια και βυθίζεται στη σιωπή του τρόμου!
Σκηνή 6η – Το σκοτεινό ταξίδι
Σκοτάδι και κρύο παντού. Ο έφηβος προσπαθεί να ζεσταθεί τρίβοντας τα χέρια του και φυσώντας τα. Είναι σε ένα σκοτεινό δάσος. Δεν είναι όμως το δάσος που ήξερε. Αυτό το δάσος ανασαίνει εχθρικά και το ακούει και το μυρίζει. Φοβάται. Καθετί σα να είναι εναντίον του. Νοιώθει μόνος και κάθε του βήμα κολλάει στο χώμα, λάσπη που τον παρασύρει πιο βαθιά. Σε τι;
Δεν είναι κάπου, και δεν είναι αλλού.
Ένα φεγγάρι στέκει πάνω του, που όμως ρίχνει αχτίδες - δόντια - προς αυτόν. Η σάρκα του σκίζεται. Το αίμα του είναι πηχτό και γρήγορα παγώνει! Γίνεται κομμάτια πάνω του, κρύσταλλοι που σύντομα πέφτουν. Αγγίζει το στόμα του και το σάλιο είναι πικρό. Φτύνει σα να έχει οξύ μέσα του. Καίγεται και είναι παγωμένος.
Εικόνες από τα μικρά του ταξίδια περνάνε γρήγορα μπροστά από τα μάτια του, αλλά πλέον δεν τις νοιώθει δικές του στιγμές. Δεν ξέρει ποιος είναι, αν είναι, αν ήταν ποτέ. Η πιο βαθιά έλλειψη γίνεται πηγάδι που μέσα του κολυμπά. Δεν υπάρχει έλεος. Δεν υπάρχει κάτι. Μόνο ο πόνος και πονάει παντού. Θα έπρεπε να ήταν αλλού, να μην είχε φύγει. Να τον άκουγε Αυτόν τον από πάντα. Τώρα τι να κάνει, πού και πώς να μιλήσει κάτι; Μια εικόνα έρχεται μπροστά του. Είναι ένα όραμα χαράς και ηρεμίας. Μια λευκή πύλη είναι μπροστά του και λάμπει…Με βαριά βήματα προχωράει προς τα εκεί.
Σκηνή 7 – Η Γιατρειά
Ένα λευκό δωμάτιο όπου κυριαρχεί απόλυτη η ηρεμία που γαληνεύει τον έφηβο. Το φως, επίσης λευκό, θαμπώνει τα μάτια του. Ακούει αργά βήματα να τον πλησιάζουν. Κάτι ή κάποιος έρχεται όλο και πιο κοντά. Σε λίγο διακρίνει έναν άντρα που φοράει μια λευκή μακριά μπλούζα. Δεν έχει καμία έκφραση στο δίχως ηλικία πρόσωπό του. Κρατάει ένα ασημένιο δίσκο που πάνω του βρίσκονται τρία μικρά στρογγυλά αντικείμενα σε γαλάζιο, κόκκινο και λευκό χρώμα το καθένα. Με γνώριμη φωνή ο άντρας καλωσορίζει τον έφηβο.
- Διακρίνω πως πέρασες μάλλον δύσκολα μέχρι να έρθεις εδώ. Διακρύνω αν μη τι άλλο, πολλές πληγές στο σώμα και στην ψυχή σου. Είσαι στο σωστό μέρος. Εδώ θα μπορέσεις να απαλλήνεις κάθε σου μνήμη, εδώ θα βρεις έναν άλλο, νέο και ήρεμο εαυτό. Εδώ η γνώση αιώνων έχει γίνει σωστός θεράπων λόγος. Όλα για το καλό σου, όλα για την αναγέννησή σου.
- Αναγέννηση από τι; Όλα για το ποιο καλό μου. Ναι, πονάω παντού και είμαι μόνος και είμαι κομματιασμένος και ...
- Ναι εδώ θα σταματήσεις αν νοιώθεις όλα αυτά, θα βγεις από τη νύχτα τούτη, θα μπορέσεις να μείνεις ακίνητος στη σωτηρία σου μακρυά από τους θεούς του πόνου. Θα βρεις τους θεούς της σωτηρίας. Όλα θα αλλάξουν, και εσύ δεν θα υπάρξεις ποτέ πια όπως παλιά. Μόνο με μια σου κίνηση, θα καταπιείς ένα από αυτά εδώ, και θα γιατρευτείς. Είναι μαγικό για εσένα, είναι γνώση του καλού για εμάς. Θα περάσεις στη γλυκιά χώρα της λήθης, θα μείνεις ακίνητος, ακίνητος και ήρεμος. Εκτός χρόνου, πουθενά, αλλά ο νέος εαυτός σου. Θα είσαι μαζί μας, παράδειγμα αποτελεσματικότητας της υπέρτατής μας γνώσης και συμπόνιας.
- Και αν δε θέλω τη συμπόνια σας, αν δεν θέλω κανένα από τα χάπια σας, αν δε θέλω κάτι πλέον;
- Μη λες ανοησίες, είσαι εδώ επειδή το θέλησες και θα υποστείς τις συνέπεις της επιλογής και της αγάπης μας.
Ο γιατρός μεταμορφώνεται σε βασανιστή και ο χώρος σκοτεινιάζει ενώ οι τοίχοι γεμίζουν από δεκάδες όργανα βασανισμού απίστευτης σκληρότητας και πρωτοτυπίας.
- Τι είναι όλα αυτά; Μα όχι, δεν θέλω πλέον τίποτε άλλο παρά να γυρίσω στη Γη μου. Εκεί και σε αυτόν. Όπως πριν, θέλω να...
- Δεν μπορείς να θέλεις τίποτα, δεν το δικαιούσαι, είσαι στην εξουσία μας, είσαι ερμαιο της αγάπης και της γνώσης μας, είσαι ο νέος μας σκλάβος, το νέο κομμάτι κρέας προς καλωπισμό!
- Δεν θέλω να είμαι, θέλω ακόμα και το πόνο της μνήμης. Προτιμώ έτσι παρά να μείνω εδώ.
Ο εφηβος γράφει στο χώρο το σχήμα για μια ακόμη φορά.
Σκηνή 8 – Η επιστροφή
Ο άντρας κοιτάζει στα μάτια τον έφηβο και του λέει
- Αγαπάς αυτό που είσαι; Με αγαπάς σε όλη την απλή αλήθεια που έζησες και θα μπορούσες να ζεις; Σε αγαπάω πέρα από ότι είσαι, για αυτό που είσαι, τη σάρκα σου δηλαδή. Τόσο απλά. Σε αγαπώ.
Ο έφηβος σκέφτεται λίγο και σηκώνεται δίχως να απαντήσει. Πηγαίνει προς τα κορίτσια και αγόρια και γίνεται ένα μαζί τους. Στο μπράτσο του υπάρχει ένα σημάδι.
Ο άντρας κοιτάζει προς το μέρος τους και χαμογελά. Αλλάζει μορφή και πλέον δεν είναι ούτε άντρας ούτε γυναίκα. Γίνεται ένα απροσδιόριστο ον με καθετί πάνω του να μιλούν για το Άλλο. Και τα πόδια, χρυσές οπλές, θυμίζουν τράγο, και στο κεφάλι του εξέχουν κέρατα. Η γλώσσα του είναι όμοια με φιδιού και η ματιά του γίνεται πορφυρή.
Σκηνή 9 – Η Μοναξιά Του (τελευταίος ήχος)
Το λιβάδι είναι ξεραμένο, νεκρό. Όλα είναι ήσυχα, νεκρικά. Γκρίζο χρώμα παντού. Ο άντρας κοιτάζει με θλίψη τριγύρω του έχοντας στην αγκαλιά του τον έφηβο, νεκρό. Δακρύζει κοιτώντας μια το νεκρό τοπίο και μια τον έφηβο. Τον φιλά στο στόμα με πάθος. Ο έφηβος δεν αντιδρά. Ο άντρας σηκώνεται και ανοίγει το στόμα του σε τρομερή φωνή που ακούγεται να βγαίνει από μέσα του.Είναι ένα γέλιο πιο σκοτεινό από την πιο σκοτεινή νύχτα. Ανοίγει τα φτερά του, μαύρα και φωτεινά μαζί. Βγάζει μια κραυγή άγριου πόνου και αρχίζει να πετάει προς ένα κόκκινο ορίζοντα.

No comments:
Post a Comment