My Blog List

Pages

Sunday, April 4, 2010

Η νέα εποχή




















“Έφηβος
«Αυτοί είναι οι άνθρωποι μιας εποχής που έφυγε. Τα άψυχα σώματά τους είν’η σιωπή ενός κόσμου που έληξε. Κοιτάξτε αυτό το τέλος όλοι. Ακούστε αυτή τη φωνή. Δε σέβομαι το θάνατό σας. Η τελική σας ακαμψία μου δίνει την απόλαυση που δε χαρίζει καμιά μορφή ζωής»
Δ. Δημητριάδης - Η Νέα Εκκλησία του Αίματος
[Η σκηνή}
Η βάση της είναι κυκλική και έχει κλίση 30ο από την πίσω πλευρά. Σε κάθε επιμέρους σκηνή του Μονόπρακτου θα υπάρχει ένα συγκεκριμένο χρώμα φωτός που θα πέφτει σε όλη την κυκλική σκηνή δίνοντας της συγκεκριμένη κάθε φορά αίσθηση.
Στο κέντρο του κύκλου υπάρχει ένα ανοικτό λευκό βιβλίο σε μέγεθος που να είναι ορατό από τους θεατές, δεξιά του βρίσκεται ένα ασημί δοχείο, παρόμοιο με πλατύ δισκοπότηρο και αριστερά του μια μεγάλη μυτερή γραφίδα από ασημί επίσης μεταλλικό χρώμα.
Πίσω από τη σκηνή υπάρχει μια ημιδιαφανής μαύρη κουρτίνα όμοια με οθόνη. Πίσω της θα διαδραματίζονται ενίοτε καταστάσεις ή και θα προβάλλονται συγκεκριμένες εικόνες.


Οι Ήρωες:
Ο Λόγιος
Κάπως παχουλός, δίνει την αίσθηση του μεσήλικα. Έχει σχετικά μακριά και αραιά μαλλιά και φοράει στρογγυλά μικρά γυαλιά πρεσβυωπίας. Το πρόσωπο του είναι λευκοβαμμένο με τα χείλη να διαγράφουν με μαύρο χρώμα ένα μόνιμο και αφύσικα σοβαρό ύφος. Φοράει μαύρο κοστούμι και κόκκινο παπιόν.
Το Ον
Ένα πλάσμα που δεν καταλαβαίνουμε αν είναι άντρας ή γυναίκα ή ακόμα και την ηλικία του. Είναι τυφλό. Το σώμα του είναι βαμμένο λευκό γκρί και η περιοχή των γεννητικών οργάνων καλύπτεται από μια μια κατασκευή πάνω στην οποία είναι ζωγραφισμένο με εμφανή τρόπο ένα κουλουριασμένο φίδι.
Η Θεά
Υπερφυσικά ψιλή, με σκούρο μπλε φόρεμα που απλώνεται κατά την εμφάνισή της μέχρι στις δύο νοητές άκρες της διαμέτρου της κυκλικής σκηνής. Έχει επίσης αφύσικα μακριά μαλλιά σε μήκος όμοιο του σώματός της τα οποία λάμπουν με φωσφορίζουσα ασημόσκονη. Το πρόσωπό της είναι βαμμένο μισό ασημί και μισό κόκκινο. Μιλάει αργόσυρτα τονίζοντας κάθε της λέξη
8 Ακόλουθοι
Φαίνονται γυμνοί, με βαμμένα κάθετα το μισό τους σώμα ασημί. Δεν έχουν μαλλιά. Στο στέρνο τους όλοι έχουν ζωγραφισμένο με πορφυρό χρώμα ένα κόκκινο κύκλο. Ο καθένας κρατά ένα πυρσό.]
Σκηνή 1η:  Ο Γραφέας Προλογίζει
(Η σκηνή έχει ένα απαλό λευκό φως. Επάνω της βρίσκεται ο Λόγιος όρθιος. Ήχος από τους χτύπους ενός ρολογιού. Σιγά σιγά ο ήχος χαμηλώνει έως να σβήσει τελείως)

Λόγιος - Εν αρχή πρέπει να είναι ο λόγος και γι’ αυτόν και τη διάδοσή του βρίσκομαι εδώ. Είμαι αυτός που φέρνει το λόγο εδώ και αλλού και παντού. Γεννήθηκα με έναν και μόνο προορισμό, να διδάξω την αλήθεια του, την καθαρή, την απανταχού παρούσα, τη θεία και μοναδική.
(Κοιτάζει το ανοιχτό βιβλίο που είναι άγραφο/ λευκό) Υπάρχω για να βοηθήσω με όλες μου τις δυνάμεις το γένος αυτό να μάθει τη γραφή και την έννοιά του νοήματος και της κάθε απόχρωσής του. Να μπορέσει έτσι να δώσει κάποια έννοια στην προσωρινή και ταπεινή του ύπαρξη. Πριν πεθάνει θα έχει μάθει όλα όσα είναι απαραίτητα για να ξέρει με περισσή ακρίβεια που οδεύει και να είναι περήφανα σίγουρος για τον εαυτό του. Και βέβαια να αφήσει την πιο πλούσια δυνατόν παρακαταθήκη στο αύριο των παιδιών του, για ένα καλύτερο, ομορφότερο και πιο αισιόδοξο μέλλον.

(Πίσω από την κουρτίνα / οθόνη διαφαίνεται το Ον να βαδίζει με αργά βήματα από τη μια πλευρά έως την άλλη. Είναι σκυφτό σα να και σα να υποογίζει το κάθε του βήμα)

Λόγιος - (Κοιτάζοντας πλέον το Ον) Να, έρχεται ένα δείγμα του χαμένου γένους. Είναι τόσοι πολλοί πλέον που δεν προφταίνουμε να δώσουμε τα φώτα μας σε όλους τους. Είναι εμφανές, αδιαμφισβήτητο βλέπω πως αναμένει κάποιον οδηγό στο σκοτάδι της θλιβερής αμάθειάς του. Είναι τόσο χαμένο και βυθισμένο στην αβεβαιότητά του. Θα μπορούσα να γελάσω με την εικόνα του ή να δακρύσω με την κατάστασή του. Αλλά όχι, δεν είμαι εδώ για αυτό το λόγο. Καμιά αψυχολόγητη αντίδραση, που θα ‘ταν, αν μη τι άλλο, ανάρμοστη για κάποιον σαν εμένα. Η αποστολή μου είναι άλλη και την ξέρω καλά μια που την σπούδασα για χρόνια πολλά σε σκιερά και δύσκολα βιβλία αλλά και σε ευαίσθητα και αγαπησιάρικα αγγίγματα ή και με μεθόδους κάπως αυστηρές…η μάθηση, είναι γνωστό, θέλει κόπο και πειθαρχία και κατανόηση για τα Όντα, πόσο μάλλον η ίδια η αλήθεια.

(Κοιτάζει το δοχείο και τη γραφίδα) Αυτά θα είναι τα σύνεργα της σωτηρίας του. Θα μάθει καθετί και πιο πολλά ακόμα…την ίδια την ιστορία του, πριν και μετά από την ίδια τη ζωή του εδώ. Όλα θα ειπωθούν με ακρίβεια και θα γραφούν με ξεκάθαρα σίγουρη βεβαιότητα. Και μετά θα καταλάβει και το ίδιο το νόημα του δρόμου του. Τι θα πρέπει να διαλέξει και τι να αφήσει πίσω του, το τι και το πώς και το πού και το γιατί του καθετί! Εγώ θα είμαι ο οδηγός του, τα μάτια του και ο γιατρός κάθε ονείρου του χαμένου στο πουθενά της σκιάς του. Θα γίνει ένας χαρούμενος και σίγουρος και ασφαλής και όμορφα ακόλουθος του καλού του γένους!

(Προς το Ον) Είσαι εδώ, εσύ; Για πού το έχεις βάλει, τι είναι πιο μπροστά σου; Φοβάσαι; Ναι! Αν μη τι άλλο! Ηρέμησε όμως, γιατί δεν είσαι πλέον ένα ακόμα χαμένο Ον…Είμαι εγώ εδώ για εσένα. Πάνω και κάτω σου βλέπεις κάτι; Με ακούς, εσύ;

Ον - Φώναξε κάποιος, κάτι; Κάπου θα υπάρξει κάποιο φως, επιτέλους; Δεν ξέρω αν καν το χρειάζομαι αλλά θα πρέπει το φως να είναι φως φωτεινό και ίσως αυτό να είναι καλό. Ποιος θα με βγάλει από αυτό το μονοπάτι; Έχει γίνει τόσο μονότονο, βαρετό και πονάνε τα πόδια μου, δεν αντέχω άλλο, θέλω να ξαποστάσω. Θέλω να ηρεμήσω, να δω επιτέλους πέρα από αυτό το σκοτάδι!

Λόγιος – Σκοτάδι …δεν πρέπει να πεις άλλη φορά τη λέξη αυτή, γιατί εγώ είμαι εδώ και είμαι για εσένα. Πίστεψε το, έτσι και αλλιώς δεν έχεις άλλη επιλογή, το νοιώθεις, το ξέρεις, το μυρίζεις, έτσι δεν είναι;

Σκηνή 2η – Η Γνώση προ των πυλών

(Η σκηνή φωτίζεται με αχνό γαλάζιο χρώμα. Το Ον είναι πλέον πάνω στην κυκλική σκηνή και είναι στραμμένο προς το Λόγιο)

Ον - Η φωνή αυτή κάτι μου θυμίζει, αμυδρά, κάτι πολύ μα πολύ παλιό, τελικά. Δεν μπορώ όμως να ξέρω τι είναι ακριβώς. Το σκοτάδι με έχει καταδικάσει από τότε που θυμάμαι πως γεννήθηκα στη σκιά των προσώπων. Ποιος είσαι; Τι θες; Μπορείς να με βοηθήσεις;

Λόγιος - Είσαι τόσο, μα τόσο τυχερό, εσύ, Ον που βρέθηκα στον δρόμο σου. Είμαι η ευκαιρία να σταματήσεις αυτό το πέρα δώθε. Ήρθε η ώρα επιτέλους θα βρεις εκείνο που ζητάς, το φως σου δηλαδή. Το αναζητάς, τόσο πολύ καιρό, το ξέρω καλά, φαίνεται εξάλλου, πως για καιρό γυροφέρνεις από πόλη σε πόλη, από χώρα σε χώρα και από ήπειρο σε ήπειρο ...μα κανείς δεν βρέθηκε να σε βοηθήσει. Κακόμοιρε!

Ον - Έχεις τόσο δίκιο. Δεν μπορώ καν με λόγια να περιγράψω αυτή την αναζήτηση. Χρόνια τώρα, που έχω πλέον ξεχάσει, νομίζω. Και είναι τόση η χαρά μου που επιτέλους ακούω λόγια κατανόησης και συμπόνιας στο πρόβλημά μου. Πρέπει να σου πω ότι νοιώθω κιόλας να αχνοφέγγει το φως μέσα από τα λόγια σου. Μα ποιος είσαι...; Δεν ξέρω μήτε το όνομα σου και βέβαια ούτε τι ακριβώς κάνεις!

Λόγιος - Είμαι και λέγομαι με ένα όνομα. Για την απλότητα του θέματος, αν μη τι άλλο. Λόγιος, λοιπόν είμαι και λέγομαι. Και είναι καθήκον αλλά και βαθιά χαρά μου να σου δείξω βήμα προς βήμα το μονοπάτι που λέγεται γνώση. Να σε μάθω να διαβάζεις τις λέξεις, τα νοήματά τους , να δώσεις τελικά σάρκα και οστά σε εσένα το ίδιο, Ον. Να δεις τον κόσμο, να τον περιγράψεις, να τον αισθανθείς με όλη τη γνώση που θα σου δώσω άφθονα και με ακρίβεια. Να μπορέσεις να κοιτάξεις επιτέλους εσένα το ίδιο αλλά και τα άλλα παρόμοια με εσένα όντα. Να καταλάβεις τον κόσμο και να βρεις τη γλυκιά σιγουριά της αλήθειας σε κάθε σου βήμα. Να δεις το φως του αύριο και να φτιάξεις, αν μη τι άλλο κάτι πιο καλό για εσένα και κα όντα μετά από εσένα.

Ον - Το νόημα, η αλήθεια, το αύριο... Μα αυτά θα είναι σίγουρα συγκλονιστικά. Όχι μόνο θα γλυτώσω από τις σκιές, αλλά θα μπορέσω, με τη δική σου βοήθεια, Λόγιε φίλε, να καταλάβω και τον κόσμο, το ίδιο το νόημά του; Η προοπτική αυτή με κάνει κιόλας να σκιρτώ. Νοιώθω τυχερός, μα πολύ τυχερός και χαίρομαι πέρα από τη δύναμη κάθε φράσης που είμαι μαζί σου. Μα γιατί να χάνουμε ακόμα χρόνο και να μένω και άλλες στιγμές στο σκοτάδι;
Σκηνή 3η – Η Διαδικασία πριν…
( Η σκηνή φωτίζεται με λαμπρό κίτρινο φως)
Λόγιος – (δίνει στο Ον τη Γραφίδα) Πάρε αυτή τη γραφίδα, έχει να σε μάθει πολλά. Είναι βαριά, μα πίστεψε με, έχει μάθει πολλά σε τόσους άλλους πριν εσένα και είμαι σίγουρος σε περισσότερους μετά! Είναι ασφαλής, καιδοκιμασμένη, πίστεψέ με.

Ον- (αγγίζει την γραφίδα, την ψηλαφεί) Ναι την νοιώθω, είναι κάπως κρύα αλλά δεν θα πρέπει να με φοβίζει.

Λόγιος – Θα ακολουθήσεις τις οδηγίες του χεριού μου, με ακρίβεια και πίστη. Είμαι ο οδηγός σου, συμφωνείς;

Ον – Εγώ θέλω να δω, να μάθω, να δω, ναι! Και βέβαια θα ακολουθήσω κάθε σου οδηγία. Έτσι και αλλιώς είμαι τυφλός, τι έχω να χάσω πέρα από τις σκιές μου;

Λόγιος – (Κατευθύνει το χέρι του Οντος με τη Γραφίδα προς το Δοχείο μέσα στο οποίο στο υπάρχει ένα μαύρουγρό) Δεν θα χάσεις, αντίθετα θα κερδίσεις, να είσαι σίγουρος. Λοιπόν θες να αρχίσουμε τα ταξίδι στη σιγουριά της γνώσης; Θες να μάθεις τα μυστικά; Και πολλά ίσως άλλα, τόσο καλά και χρήσιμα;

Ον – Για το φως και το αύριο, ναι. Απλά και σίγουρα, Ποτέ το χθες δεν θα είναι πλέον μαζί μου, ποτέ. Είμαι έτοιμο να γεννηθώ για δεύτερη φορά, ναι! 
Σκηνή 4η - Η Νύχτα έρχεται
(Η σκηνή φωτίζεται με βαθύ μπλε χρώμα)
Λόγιος – Γράψε κάτι, αυτό που σου είπα, την αλήθεια, συλλάβισε τη με τον τόνο και τη μορφή που σου έδειξα! Γράψε το νόημα σου και του κόσμου, μίλησε, δες, μάθε .. εν αρή είναι ο Λόγος...κατάλαβες; Ο Λόγος. Ο ΛΟΓΟΣ καθήκι, μάθε τον, ‘αστον να μπει μέσα στο σκατομυαλό σου! Άστον να σε φάει, να σε γαμίσει, να σε καταλλάβει, να γίνεις δικό του, υποκείμενο, σακάτη!

Ον – (Βλέπουμε να πρσπαθει να γράψει κάτι στο λευκό βιβλίο) Είναι δύσκολο αυτό, τι γίνεται; Κάτι με καίει, είναι τόσο καφτό αυτό, από μέσα μου, ολούθε, μα τι λες; Δεν είναι δυνατό αυτό, γιατί μου το κάνεις Λόγιε φίλε μου;!

Λόγιος – Δεν ήθελες να δεις; Δεν ήθελες; Δική σου επιλογή ήταν! Θα μάθεις λοιπόν με τον τρόπο που πρέπει, τις αλήθειες, το σωστό και το λάθος, το εσύ και το αυτός, θα σε διαχωρίσω σε όσα είσαι από πάντα, θα σε κάνω δικό μου, δικό μας, θα σε κάνω άνθρωπο! Ακούς ρε! ΑΝΘΡΩΠΟ! Σωστό και με μέλλον!!!

(Πίσω από την κουρτίνα παίζουν πλέον γρήγορα, σχεδόν καταιγιστικά εικόνες αντίθετες, φως σκοτάδι, αγάπης – μίσος, πλούτου – φτώχειας, αλλά και λέξεις από όσα λέει πλέον το Ον...)

Ον – (Με αγωνία) Πού είναι η διάσταση που μου τραγούδησες – πού σε απάντηση στο δίχως κάπου που εκεί - δεν ξέρω κάτι ή και ξέρω τίποτα αν που όμως - είναι το κάτι που δεν έχει εαυτό να λέει - όχι όλα μα σε τι να μιλήσω και τι να πω και τι να δω - τίποτα εσύ και εσείς - ναι και σε τι πλέον να ακούσω στο ρυθμό αυτό - τρία μνήματα που είναι κανένα ίχνος σε κανένα βήμα – εκεί όπου ρίχνουν το βλέμμα τους στην ομορφιά στο μικρό τραύμα εκεί όπου ο φόβος και η πληγή μου είναι εκεί - εδώ ανοίγει η πόρτα της λέξης σε ήχο – στο στόμα στεγνό και όλο κόκκινο λήθης τρέμοντας – με διάλυση και άνοιγμα σε τι – όχι σε αυτό – ποιός θα με σώσει από το σώμα του Θανάτου, ποιός;! Ποιός θα με γεννήσει από αυτό το σώμα του θανάτου; ΠΟΙΟΣ;!

(Μπαίνουν γρήγορα και με σαματά οι Οκτώ Ακόλουθοι με τους πυρσούς αναμένους και περιτρυγυρίζουν το Λόγιο, ακινητοποιώντας τον)

Ον - (Εκστατικά) Τράβηγμα στο χάδι της απόλυσης - νέα είναι εκεί σα ροή ατέρμονη η εικόνα - φραγμός σε καθετί - προστασία από τη φωνή εκείνη - δώστε κάτι στη σιωπή του - τη λέξη και το φράγμα της απλά σε κίνηση αέναη - και άλλο πιο μέσα στο δρόμο - μη και μέσα στα τόσα και στα ένα και στο δυο και στα άπειρα - και στους δρόμους των αστεριών – σε δρόμους προς το καν-ένα - ένα δύο όλα – κανένα ίχνος σε μνήμη παρούσα που - στο τέλος - όχι τέλος - όχι αρχή - όχι τέλος μήτε αρχή - ή κάτι που να - μη μιλάς ωσάν μιλώ δεν θέλω τίποτα να - άνοιγμα στο ρυάκι που οδεύει – κάποιος ψίθυρος όπως ηχεί όμοια με το αγαπώ εσένα Θεά - σε σκιά φωτεινή πύλης της σκιάς της πορφυρής σελήνης με το χάδι και τη ματιά σου αίμα - πλέον μόνο – η κραυγή του φωτός σου είναι εδώ – είναι εδώ – επιτέλους θα είσαι μαζί και είμαι εδώ και μαζι σου ..ΕΛΑ! ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ!
Σκηνή 5η – Η Θυσία
(Η σκηνή φωτίζεται έντονα πορφυρή ενώ μια κουρτίνα την αγκαλιάζει κυκλικά. ‘Όλα όσα θα διαδραματιστούν είναι πλέον σαν να βλέπουμε θέατρο σκιών. Ακούγονται κραυγές και το Ον – σκιά πλέον – μπήγει το γραφίδα στο Γραφέα. Ήχοι δυνατοί ακούγονται. Οι 8 Ακόλουθοι στέκουν γονατιστά γύρω από τη σκηνή και κοιτούν με απάθεια τα δρώμενα ενώ κρατούν τους αναμένους πυρσούς)

Ον (σε κατάσταση οργιώδη) - Ναι μαλάκα, δες και πάρε ότι σου αξίζει. Το αίμα σου και τα σωθικά σου είναι δικά μου, τώρα σε τρώω όλο, μαλάκα, κοιτάς …όχι ρε μαλάκα, τώρα δεν μπορείς γιατί ποτέ δεν μπόρεσες να δεις τίποτα, τελικά. Είναι στιγμές που έχασα το χρόνο στη σκέψη της μνήμης, στις τόσες σκιές και στα τόσα άλλα, σε δρόμους και υγρές ματιές, μια και δυο και χιλιάδες φορές στο κενό, μια ακόμα φορά, ας γελάσω με το φιλί αυτό, όταν οι λέξεις δεν λένε κάτι, επιτέλους, άγνωστε γλώσσες άγνωστης αλήθειας, ή μήπως κάτι άλλο γίνεται; Είμαι σκιά και τόσο κοντινή και τόσο μακρινή, οι σκιές μιας ακόμα ματιάς όπου όλα αδειάζουν στο άγγιγμα της πείνας που με ακολουθεί σε κάθε όνειρο για αυτή, τη μεγάλη, τη δυνατή, τη θεία, τη σκοτεινή! Στις στιγμές που τρώω τη σάρκα μου και καθεμιά άλλη. Ανοίω τις πύλες της άλλης έννοιας μαλάκα … στο αίμα της είσαι ένα τίποτα...
Και τώρα είναι ξεκάθαρο! Πιο φωτεινό από κάθε άλλη φορά! Φάει σκατά! Φάε το τίποτα και πνίξου γιατί εγώ το γουστάρω και μου αρέσει ρε συ, ρε συ ρε συ σκατομαλάκα! Το αίμα αυτό που πίνω είναι της μάνας και του πατέρα μου και όλων των αποβλήτων! Έχω σκοτώσει καθετί και είμαι εκεί χωρίς να είμαι. Ελευθερος πλεον και βλέπω πέρα από κάθε ορίζοντα!
Μαλάκες!!!!!
Και αγαπώ αυτή τη Μεγάλη Μητέρα, εκείνη που φοβούνται να δουν τα παιδιά σας, εκείνη που σκίζει, εκείνη που σκιάζει καθετί, εκείνη τη μεγάλη και άλλη, εκείνη τη βαθιά και τη γλυκιά άπειρη, εκείνη τη χωρίς. Εκείνη που γεννιέται δίχως να γεννηθεί εκεί στο πιο άκρο της μνήμης που τρομάζει, στο φεγγάρι, στο φεγγάρι, στο φεγγάρι, και με τους λύκους τους χιλίους τους ακόλουθους του φεγγαριού το αίμα!
Σκηνή 6η – Η Γιορτή της Αναγέννησης
(Η σκηνή πλέον είναι σε έντονο λευκό ασημί χρώμα. Από πάνω της εμφανίζεται η Θεά η οποία αιωρείται σε απόσταση τριών μέτρων πάνω από τη σκηνή. Ανοίγει τα χέρια της και ρίχνει στη Σκηνή λωρίδες ασημένιες σαν βροχή, Το Ον με μάτια ανοικτά πλέον κοιτάζει καθισμένο τη Θεά και γράφει στο σώμα του σχήματα με το κόκκινο / αίμα πλέον από το Δοχείο καθώς μιλάει η Θεά. Οι Ακόλουθοι καθισμένοι θαυμάζουν και ακούν επίσης τη Θεά)

Θεά - Είμαι εκείνη η πραγματικά ζωντανή, μέσα και έξω και αλλού και παν-έμορφη. Είμαι στο σκοτάδι του ήρεμου μπλε. Ο Στρόβιλος στις μορφές και στο γέλιο! Μιλάω με του ψιθύρους των ονείρων σας και των σκιών σας στα πορφυρά δάκρυα από ξεχασμένους πόνους και μνήμες και ανεκπλήρωτα χρώματα. Ποιοι είναι αυτοί που δεν κατάλαβαν ποτέ; Εκείνοι που διέψευσαν τα όνειρά τους και που τώρα πορεύονται στον άλλο κόσμο μέσα στη χαρά του ψέματός τους. Τα μάτια μου σας βλέπουν, χωρίς νοσταλγία. Εσένα θέλω να αγκαλιάσω αγαπημένε μου στο δρόμο μου και στην θάλασσα αυτή άγρια ή όχι. Κέρδισες την συμπάθειά μου. Στο πιο άθλιο χρώμα της αλήθειας είδες και άντεξες τον πόνο. Είμαι και θα είμαι αυτή εγώ που δεν είμαι και να είσαι και σα να είσαι και είμαι χωρίς και με όλα μέχρι να σε δω εδώ και εκεί και πάντα και σε έχω γεννήσει και σε έχω σκοτώσει και σε έχω από-αναρροφήσει σε κάθε σου μορφή και σε κάθε σου έκταση και κοίτα την μορφή σου που αλλάζει σε μορφές ανείπωτες και τρομερές, είμαι εγώ και είμαι και δεν είμαι, μια φωνή από μέσα που διαλύει όλες τις σιγουριές σου είμαι η φωνή σου και είμαι η ανάσα των ονείρων σου, κοιτά αυτό και κοιτά και άκου και άκου …τώρα θα είσαι ελεύθερος, θα βλέπεις στο φως του σκοταδιού στα μάτια σου, τον θάνατο σου η γέννησή σου, είμαι εδώ μαζί σου αθάνατη... Είσαι ελεύθερος και φίλησε την αγάπη σου! Τώρα είδες, τώρα ένοιωσες τώρα άγγιξες το σώμα μου ...Τώρα απλά γεννήθηκες και το όνομά σου είναι
….
Σκηνή 7η – Αγάπη
(Τα φώτα τρεμοσβήνουν αλλάζοντας ανάμεσα σε όλα τα μέχρι τώρα χρώματα. Δημιουργούνται δίνες χρωμάτων. Όλα γίνοπνται σε αργό ρυθμό)

Οι 8 Ακόλουθοι και το αναγεννημένο πλέον Ον αγκαλιάζονται, χαϊδεύονται και ανταλλάσουν φιλιά. Φαίνεται σα να είναι σε άλλη διάσταση. Ερωτοτροπούν χωρίς να ερωτοτροπούν, σαν να γιορτάζουν τη ζωή χωρίς κανένα αύριο, όλοι μαζί. Ακούγονται ήχοι ερωτικοί. Σιγά σιγά οι Ακόλουθοι συγκεντρώνονται γύρω από το Ον και το αγκαλιάζουν ενώ βαθμιαία το τυλίγουν φτιάχνοντας κάτι σα μια σφαίρα τριγύρω του.
Βλέπουμε σώματα ενωμένα και αδιαχώριστα, πλέον.
Μένει ένα φως στο χώρο – Βαθύ μπλέ
Ακούγονται οι ανάσες των σωμάτων και ψίθυροι « Σε αγαπώ, σε αγαπώ…»

ΤΕΛΟΣ

No comments:

Post a Comment