κοιτάζει σύννεφα που στον ουρανό τους γράφουν δικούς τους δρόμους και παίρνουνε δικές τους μορφές άγραφες και περίεργες στη δική τους κρίση, θυμίζοντάς του, στους στροβιλισμούς τους, λεπτομέρειες από πίνακες που είχε δει, κάποτε πολύ παλιά. ζώα υπαρκτά ή φανταστικά, πρόσωπα μόνα τους ή σε σύνθεση με άλλες μορφές μαζί, τοπία συνηθισμένα, αλλά και απόκοσμα άλλα. και εκείνες τις μνήμες μαζί που δεν θέλει να φέρνει στο νου του… όλα, μα όλα τα πολλά εκείνα που φτιάχνουν συνεχώς καμβάδες και περισσότερους καβγάδες ονείρου και μαζί τρομαχτικούς στη ζωντάνια μπροστά στα μάτια του στο ζεστό απομεσήμερο ενός κάποιου μήνα σε κάποια χώρα.
και αναρωτιέται, γιατί ο κόσμος να του φαίνεται πια σα μια μονοχρωμία.
από τους δέκα της ομάδας, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο,είμαι πια ο τελευταίος που συνεχίζει να περπατά. και αυτό μετά από μια σειρά συνηθισμένων αλλά και άκρως ασυνήθιστων συμβάντων. τώρα, και παρά τις κακουχίες της διαδρομής, συνεχίζω με όσο πείσμα και δύναμη μου απομένει να προχωράω προς τα εκεί.έχω φτάσει, αλλά δεν ξέρω πού ακριβώς. μοιάζει σα να βρίσκομαι πάλι σε μια αρχή, αυτή. όλα θολά, όλα θολά.
είτε από κακουχίες ή από λάθη δικά τους, οι δύο πρώτοι είναι πια νεκροί κάπου μέσα στην πυκνή πρασινάδα που απλώνεται τριγύρω, παντού. δεν είχαν υπολογίσει κάποια βασικά για την επιβίωσή τους ζητήματα, όπως το κρύο και τα άγρια ζώα. τα δεύτερα ξέρουν καλά πώς να τρέφονται μέσα στο χειμώνα, αλλά οι δύο πρώτοι, νεκροί τέως συνοδοιπόροι, δεν είχαν καμία αίσθηση της ανάγκης που υποβάλει ο καιρός και οι δυνάμεις του. πολύ δε περισσότερο, αψήφησαν τη αλήθεια της γνώσης εκείνων των άγριων ζώων που βρέθηκαν μπροστά τους.
την πορεία μετά το θάνατο των δύο πρώτων ακολούθησε μια σειρά από γεγονότα που σιγά - σιγά όχι μόνο πρόσθεταν στη σειρά των επιθανάτιων σημειώσεών μου, αλλά μεγάλωσαν αφύσικα και τον τρόμο μου που πλέον είναι ο πιστός μου σύντροφος σε κάθε μου βήμα.
ο τρίτος άφησε τη ζωή όταν, καθώς κοιμόταν, τον δάγκωσε στο λαιμό ένα μικρούλικο φίδι. το δηλητήριο όμως τον έκανε να σφαδάζει για ώρες με κίτρινους αφρούς να βγαίνουν από το στόμα του που μόρφαζε απόκοσμο πόνοι. σίγουρα λυτρώθηκε όταν έκλεισε οριστικά τα μάτια του.
ο τέταρτος ήταν μια περίεργη περίπτωση. κανείς μας δεν κατάλαβε αν πέθανε ή αν χάθηκε. απλά μια νύχτα άρχισε να λέει ακατανόητα πράγματα για κάποιες κόκκινες μορφές και σκιές που τον ακολουθούσαν και που θέλανε να πιούν το περιεχόμενο του κρανίου του. αρχικά σκεφθήκαμε πώς ήταν μάλλον μια αντίδραση στη μοναξιά του δάσους ή και στο κρύο της νύχτας. την επομένη μέρα όμως, αυτός, απλά δεν υπήρχε πουθενά. βρήκαμε μόνο μια κόκκινη κηλίδα μαζί με μια λευκή, υγρή, γραμμή να λεκιάζουν το χοντρό αντιανεμικό του που ήταν πεταμένο και άδειο δίπλα στα υπόλοιπα πράγματά του.
κάτι ιδιαιτέρως ασυνήθιστο στη σειρά των γεγονότων είχε σαν αποτέλεσμα ο πέμπτος και ο έκτος από τους συντρόφους να σταματήσουν την πορεία τους προς τα εκεί. ήταν κάτι που μας φόβισε όταν το πρωί εκείνο και καθώς προχωράγαμε κόβοντας τα άγρια χόρτα ύψους σχεδόν ανθρώπινου από μπροστά μας, έγινε κάτι αναπάντεχο. πολλά μαύρα πουλιά ενός είδους που δεν γνωρίζαμε άρχισαν να κάνουν κύκλους από πάνω μας. νομίζαμε ότι το φύλλωμα των δέντρων ήταν αρκετή κάλυψη και προστασία απέναντί τους αλλά σύντομα καταλάβαμε πως αυτό ήταν απλά μια ελπίδα βασισμένη σε λαθεμένες επιστημονικές συμβάσεις και πολλούς τηλεοπτικούς σχολιασμούς. γιατί τα πουλιά, αφήνοντας ένα απόκοσμο και σφυριχτό κρώξιμο, έπεσαν πάνω μας, ή μάλλον στους συντρόφους μας περισσότερο. ραμφίζοντάς ότι έβρισκαν μπροστά τους, και κυρίως καθετί ευαίσθητο, σε λίγο απλά ακούγαμε τις κραυγές τους όλο και πιο έντονες να ηχούν πόνο πέρα από κάθε περιγραφή. φτερά και μαλλιά ανθρώπου, ράμφη και κόρες ματιών, γαμψά νύχια και δέρμα όλα έγιναν σύντομα ένα πορφυρό ποτάμι όπου τα ανθρώπινα κομμάτια τους έρρεαν επάνω ήρεμα και ζεστά. τρέξαμε να γλυτώσουμε, όσο πιο μακριά γινόταν. η φύση κάτι ήθελε από εμάς, και σίγουρα αυτό δεν ήταν κάτι καλό.
οι τρεις επόμενοι άφησαν την πνοή τους κάπου ανάμεσα σε τρέλα και κάτι που τότε δεν κατάλαβα. στην 66ηκαταγεγραμμένη μέρα της πορείας μας. τις προηγούμενες μέρες της διαδρομής όλοι είχαμε νοιώσει τουλάχιστο περίεργα. κοιτάζαμε τριγύρω με φοβισμένα υγρά μάτια. και νοιώθαμε όχι μόνο κάτι να μας παρακολουθεί αλλά και τον εαυτό μας ακόμα να μας κοιτάζει ανάμεσα στα δέντρα και στην πυκνή βλάστηση. οι λέξεις ανάμεσά μας ήσαν ελάχιστες. απλά ακολουθούσαμε το δρόμο που έπρεπε.
εκεί στο πιο βάθος του δάσους φάνηκε μια φωτεινή σπηλιά. τι καλύτερο για ένα ζεστό και ήρεμο βράδυ. εκεί μας οδήγησε η ανάγκη. σε λίγο βρεθήκαμε μπροστά στο άνοιγμά της που έμοιαζε πολύ με πύλη ενός κτιρίου. περάσαμε. αργά αλλά σταθερά η «πύλη» έδωσε τη θέση της σε μια πράσινη σπηλιά . λίγο πιο μετά, το πράσινο χρώμα της έγινε και μυρωδιά αρκούντως βαριά. βαρύ ναρκωτικό κάθε έννοιας γέμισε το νου μας. ήμασταν ελεύθεροι ή κάτι άλλο; νοιώσαμε πυκνό αέρα να μας φυσά και κάτσαμε σε μια γωνία του σπηλαίου. ηρεμήσαμε σε γλυκιά θαλπωρή. αλλά δεν ξέραμε τι θα γινόταν. σύντομα.
όταν ήρθαν αυτοί, χωρίς φωνή οι άηχοι και απρόσωποι και με κίνηση αδιανόητη έπεσαν πάνω μας. πέρα από κάθε εφιάλτη, πέρα από κάθε καταδίκη, πέρα από καθετί που μπορεί να περιγράψει ο νους του ανθρώπου. αυτοί, ήρθαν ως στρόβιλοι εκτός κόσμου και σα μαχαίρια κοίταξαν βαθιά στα μάτια μας… βαθύ και βαθύτερο μπλε και κάγχασαν σε όλους λέγοντας κάτι, τι, και πώς και πού, και ποιος! και άρχισαν να κόβουν τραγούδι προς κάθε πλευρά. κυκλικά και σε ευθείες και σε κυκλικές ατέρμονες γραμμές και πάλι. και με μάτια πορφυρά και πιο σκοτεινά από κάθε ήλιο μας κοιτούσαν. δεν ήξερα τι να κάνω . έπρεπε να κάνω όμως κάτι. και έτσι άνοιξα τα μάτια μου όσο πιο ανοιχτά μπορούσα και τον είδα αυτόν καθώς με τύφλωνε πάλι και πάλι.
τον είδα και ρώτησα το όνομα του με όση δύναμη μου είχε πλεόν μείνει.
είμαι, σιγή, δεν είμαι, κοίτα στη αρχή το τέλος σου, τηρώ εκείνου κείτοντος το όντος όμως ον εν το εν ράμφους ελκύοντας το τέλος άλλου, ο υπέρ βάθους ανηλεούς τρομερού εν τη αληθείας το αναληθές το πέραν του εντός σου, αιώνας εν τω αιώνα μηδενός του λόγου το άρρητον της γλώσσης σου το άναρθρoν το υπέροχον το αδιάσπαστον της σκιώδους ίριδος ματιάς φονεύουσας άπαντες τους άντρες και παίδες μέσω νυμφίων επί κλεινών προκρούστιων ο μέγας ο ποταμός αίματος και σπέρματος εις έγκατα της γης λησμονημένων ερπετών κοιμώμενων οφθαλμών ανοιχτών και οδόντων κοπτερών εις σάρκα μια θείου όντος και κέρας φέροντα ο εν ο ον ο αιών σκιάς και σκότους
(οι φίλοι μου δεν είχαν να πουν απάντηση στο ποιος! δεν είχαν καν μορφασμό σε αυτή την δήλωση να κάμνουν! ξέχασαν, μπερδεύτηκαν ή μήπως κάτι άλλο… )
κάτι υπάρχει εκεί. είναι τόσο μεγάλο. κάτι. κάτι. Αυτό που στο τέλος ανοίγει την πόρτα. κάτι. κάτι! γελάει και κλαίει χωρίς σπασμό στο πρόσωπο. σφυρίζει στο νου. κάτι! σε χρυσό βιβλίο αφήνει σημάδια κενού και τρέμοντας αγγίζει τα χέρια τα τρεμάμενα. Ο κόσμος γίνεται από σκιά και φώς, ο κόσμος σε μονοχρωμία


No comments:
Post a Comment