και πλέον, η απελπισία του δεν χαλιναγωγείται. τρέχει εκεί όπου μπορούν να γεννηθούν όλο απορία οι λέξεις εκείνες που ξεσχίζουν μόνο με τον ήχο τους και σφάζουν κάθε μνήμη που έμαθε μέσα στην εγκράτεια της λογικής σοφίας να υποστέλλει πιστός. αν και πια δεν πιστεύει σε κανένα βιβλίο και σε καμία οδηγία δοθείσα.
στο στρώμα αυτό άφησε το χθεσινό του δέρμα για να γεννηθεί ως ένα κάτι άλλο και αρκούντως διαφορετικό. όπως πάντα εδώ και χρόνια. πάνω στο τσαλακωμένο και γεμάτο σημάδια σεντόνι έμεινε μια από τις δεκάδες χιλιάδες μορφές που μπορεί κανείς να δώσει στον εαυτό του, αν το θέλει, πάντα στη διάρκεια μιας ιερής νύχτας σαν τη χθεσινή. θυμάται μια φράση που λέγει πως «πρέπει να αφήσεις πίσω σου ένα κομμάτι του εαυτού σου για να νοιώσεις πως κάτι είσαι». αυτά τα λόγια, μάλλον, ειπώθηκαν από ένα σοφό, σκέφτεται, αλλά μεταξύ μας, δεν έχει και πολύ σημασία.
ντύνεται ό,τι έχει φέρει μαζί του αφήνοντας πίσω του κάποια αναγκαία, για να γραφτεί η ιστορία, σημάδια. μια φωτογραφία βγαλμένη από Polaroid – κιτρινισμένη στιγμή ενός φιλιού, κάποια νεκρά πλέον προφυλακτικά, ένα αποτύπωμα χεριού σε φτηνό γυάλινο ποτήρι με υπολείμματα βότκα-πορτοκάλι, κάποιους κόκκους λευκής σκόνης χαμένους στο χώρο ενός παλιομοδίτικου πιάτου της μαμάς και ένα αγνώστου ταυτότητος σώμα σάρκας να κείτεται ωσάν νεκρό δίπλα σε μια φωτισμένη, από σκληρό πορνό, οθόνη τηλεόρασης.
ο ήχος της πόρτας ασφαλείας ηχεί πίσω του σα χαλαρή νότα πιάνου καθώς κλείνει, και είναι σα να τον σφραγίζει έξω από το πρόσφατο παρελθόν του. οι σκάλες που μεσολαβούν από τον τρίτο όροφο της φτιασιδωμένης και νεόπλουτης πολυκατοικίας μέχρι την έξοδό της, του φαίνονται βηματισμοί σε μονοπάτι που οδηγεί έξω από μια φτιαγμένη πλαστική λαγουδότρυπα. τα βήματά του αντηχούν ένα προς ένα σε μια ησυχία που τον εντυπωσιάζει στην αντήχησή της. ξέρει πως δεν είναι αυτός που περπατάει, αλλά ξέρει κάτι; επιτέλους, αγγίζει το μέταλλο της έξω πόρτας. το χαϊδεύει αποφασιστικά ανοίγοντάς την και είναι πλέον έξω. φεύγει μακριά.
- γεια σου! μου αρέσεις πολύ, το ξέρεις
- και εσύ, επίσης, και χορεύεις ωραία
- σε ευχαριστώ, ρε συ. όλα καλά
- μια χαρά, με εσένα
- βαριέμαι εδώ πέρα. έχω πάρει, ξέρεις, και δεν βγαίνει
- με εμένα δε βγαίνει τίποτα πλέον, αλλά οκ. ξέρεις! είναι η φάση
- πάρε ένα, είναι δώρο, θες
- σε ευχαριστώ πολύ, μια χαρά. thnx
- μαλάκα βαράει καλά εδώ, ε
- όχι μόνο, είναι super
- έχω και κάτι άλλο
- μη φωνάζεις, κατάλαβα. πού όμως
- έλα μαζί μου, εδώ στη γωνία είναι καλά
…
- πάμε
- ναι
πάντα αγαπά σε θάλασσα, ακόμα και αν δεν έχει κάποιο όνομα. γιατί είναι η ίδια η καρδιά του, η πιο καλή και η πιο όμορφη. χαμένη και ευρισκόμενη σε δρόμους γεμάτους που αναζητούν το πιο σκοτεινό τους δρόμο, με περηφάνια και σιωπή και αγγέλους σε κραυγής χορούς προδίδουσες ανθρώπων εγωισμούς και άλλα όμοια τερτίπια πριν την ομολογία σώματος.
είσαι, φίλα με, κάβλα, τρέλα είσαι, γουστάρω, πιες μια γραμμή, οοοπα, καλό, μαλάκα θέλω και άλλο, να πάρε, πρόσεχε, οκ προσέχω, πούστη μου, καλό πράγμα, γουστάρεις, ναι, είσαι πολύ κάβλα, το πες και πριν, βγάλτα όλα, ωραίο σπίτι, που τη βρήκες αυτή την τσόντα, πάω να κατουρήσω, φίλα με, ναι, δάγκωσέ με εκεί, μη μιλάς, πώς σε λένε, είναι κόκκινο το πάτωμα, γύρνα, σε θέλω, δέσε με, κοίτα με, μη φοβάσαι, ηρέμισε, πιο πολύ, πάρε με, είμαι, ναι, δεν, όχι, πουτάνα, κοίτα με, ρε συ τι, σκίσε με, πάρτα ρε συ, όλα, όλα, όλα, όλα
ο λύκος με μια ηρωική και δίχως καμία τέχνη και τεχνική απόφαση εμφανίστηκε πίσω από τον σκοτεινό κορμό του ψηλού ως τον ουρανό δέντρο και κοίταξε με μάτια φλογισμένα και δείχνοντας τα δόντια του έτοιμα να κόψουν βαθιά την σάρκα έμεινε να σκέφτεται. χαμογέλασε μαζί με τα δόντια να λάμπουν στο αίμα που έσταξε, αργά, μετρώντας την καθεμία σπιθαμή ανάμεσα σε αυτόν και στον άλλο τον όχι όμως λύκο. περπάτησε ένα βήμα προς τα δεξιά του και η κίνησή του αυτή ξεσήκωσε όλες τις παρακείμενες νυχτερίδες και βδέλλες ξεχασμένες που κρυβόντουσαν από το φως μιας σκληρής επαύριο στο κάτω δέρμα του. στα αριστερά, το φεγγάρι έφτυσε τις σκιές του μονομιάς και ο λύκος απλά γύρισε για να φάει τη δική του σάρκα με περισσή ευχαρίστηση. κοίταξε προς τα πάνω και ο πόνος έγινε νέο μονοπάτι που δεν έδειχνε που θα οδηγούσε. και ο λύκος, μέσα σε μέθη μαγική μύρισε το βήμα του άλλου και φίλιου λύκου και τέντωσε το λαιμό του σχίζοντάς τη μνήμη του και φώναξε με φωνή δυνατή εκεί δυνατά, μα τόσο δυνατά
κάνει κρύο έξω σήμερα. αν και άνοιξη. σε λίγο θα ξημερώσει, αλλά για ποιόν; έτσι και αλλιώς δεν τον πολυνοιάζει η ημέρα. και η μέρα δεν νοιάζεται για αυτόν, το πείρε απόφαση. εδώ και χρόνια και για πάντα. πάει να κοιμηθεί μαζί με τα όνειρά του που ξεγελούν και γελούν. ελπίζει να γελάσει μαζί τους.

No comments:
Post a Comment