Γεια σας
Γεια σας
Γεια σου
Γεια σου
Γεια μου
Γεια μου
Αναρωτιέμαι, αν, και πάντα εάν!
Μαζί με κάποιες άλλες φίλιες και ζώσες μορφές που επίσης χαμογελούν την ίδια στιγμή κάπου αλλού, και εάν…
Είναι άραγε ο αποκαλούμενος ως «θάνατος» που έρχεται μόνος του ή μήπως μας επισκέπτεται μέσω της δική μας γλαφυρής προσδοκίας για κάτι ή και της διεστραμμένα αγαπημένης αποδοχής.
Αναρωτιέμαι και βεβαίως, αν κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με αυτό που αποκαλείται στην γλώσσα των ηχητικά παρασκευασμένων μόνιμα γλυκών ονείρων χρώματος ροζ σε λέξη δε, έρωτας.
Να είμαι ειλικρινής, και ας δακρύσω πικρά την καρδιά μου τώρα που το γράφω αυτό, μα νομίζω πλέον πως τα πουλιά αυτά που πετάνε άγρια πάνω από το σώμα μου με δεδομένη τη θέληση να φάγουν από τη σάρκα μου τη σάρκα αυτού, απλά είναι αυτά που εγώ ο ίδιος, τους έδωσα μόλις εχθές τροφή πλούσια να σκιρτούν σήμερα με ζωντάνια και νερό δροσερό που τροφοδότησαν όνειρα και θέλω κάποια, τα δικά μου όμως, εγώ και μόνο.
Μα δεν είμαι μόνο εγώ εδώ και το ξέρουμε και οι δύο όλοι, αυτό. Θυμάσαι; Δεν άκουσες νομίζω, έχω την εντύπωση κιόλας πως ποτέ (ποτέ ποτέ) δεν άκουσες τι είπα στον ψίθυρο της επιθανάτιας μορφής όταν άφησα σημάδι γραφής στο βιβλίο, κενό…
Επαναλαμβάνω… άκουσες; Ε-πα-να-λα-μβά-νω! Άηχα και με δίχως κάτι άλλο να προφέρω μόνο με τα ηχητικά τερτίπια που έμαθα. Δεν θέλω να πω αυτό που με θέλει να πω σε τούτο κάτι, πλέον. Μόνο μένω να λατρεύω κάτι, εσένα να σαν, να είσαι, σε κάποιες στιγμές, και ίσως είσαι εσύ μα δεν είμαι σίγουρος, όπως για όλα τα όλα πλέον, στις πεδιάδες της εκείνης σελίδας. Μόνο τούτο ακούω και είναι ο ρυθμός δικός μας να χτυπά μέσα σε κάθε φλέβα που μοιραζόμαστε.
Τικ τακ τοκ…
Και πάλι
Τικ τακ τοκ…
Και οι ήχοι από εντός κτίζουν μεγάλα διάφανα κτίρια κρυστάλλου σμαραγδιού σε κοσμικό μας παιγνίδι. Εκεί όπου συχνά πλέον, είναι όταν κοιτάζω τα μάτια μου δικά σου και εκείνα ζωντανά να με τυφλώνουν, αν και δεν είναι ήλιος. Η ίριδά να γίνεται σειρά από άπειρους επάλληλους καθρέφτες που με ζαλίζουν δίνη και μου προκαλούνε θεία την εκείνη ανακατωσούρα. Ή μήπως να είναι το είδωλό της ερωτικής μας διασάλευσης καθώς το σημάδι καθρεφτίζεται πάνω στο σώμα αυτό το δικό σουμου και μουσου και συνδιαλέγεται τις μορφές από πολλαπλασιαζόμενα στο άπειρο είδωλα μας; Και είναι εκεί ο δαίμονας στις φωνές μου να παίρνουν μορφές όμοιες συριγμούς ενός κάτι που είναι πεινασμένο και αλυσοδεμένο για αιώνες και που τώρα είναι η τελευταία του ευκαιρία για να σωθεί από τη φυλακή του. Ρωτώ σε που να είναι το κλειδί, το μυστικό βιβλίο, η θέαση, η φλόγα, η κίνηση, η μητέρα, η δίνη, ο άσωτος, ο εκείνος, ο άντρας, το κενό, το εκείνο μου, το λιβάδι σε μορφή άμορφη.
Είναι η στιγμή αυτή που τρέμει σώμα, είναι η δική μας δύναμη καλύτερη του παραδείσου, εκεί όπου κόκκινο και πράσινο και βαθύ μπλε, καλοκαίρι όλα μας χορεύουν σε διάλυση ομιλίας ζώσας, παρέα με της σκιάς φίλους, μπροστά σε πύλη τρόμος, σε ποτήρι κρύσταλλο σε χείλη αιμάτινα με γεύση από πόλεμο και σάρκα φόβου και αποδοχής , εκεί όπου ο κυτταρικός πόρος ανοίγει τη ματιά του στις νέες περιοχές του ορίζοντα, αντικρίζοντας αγγέλους με πρόσωπο του θεού αλλά και του σκύλου και τα δύο γλυκά συνάμα, τόσο.
Είμαστε αλλαγές του πόλου σε έκρηξη
Είμαστε γραμμές που συναντιόνται σε τυχαίο σημείο
Είμαστε η σκιά που φωτίζει
Είμαστε η δύναμη που γελάει τα δάκρυά της
Είμαστε όσα παιδιά παίζουν με όσα τα βασανίσουν
Είμαστε τα γλυκά και τα γλυκύτερα πικρά
Είμαστε η σπερματική αγάπη κόσμου
Είμαστε το πέταγμα αετού μνήμης γνώσης
Είμαστε όλα τα εκείνα και τα άλλα και τα τόσα άλλα μη γραφόμενα
Είμαστε το μίσος
Είμαστε το υπέροχο της απόστασης
Είμαστε η αλητεία του ταξιδιού μας
Είμαστε
Ξέχασα τι είμαστε
Ξέχασες τι είμαστε
ξέχασες αν η νύχτα αυτή με τον ύπνο των νεκρών καθώς μικροσκοπικοί ρυθμοί μορφάζουν πιο βαθείς και από κάθε άλλη σκέψη που τυγχάνει να περάσει από εντός μορφασμοί ανοίγουν διάπλατα οφθαλμούς και λέγουν τα πολλά μεγάλα του τίποτα εντός εκείνα πόθου σε λέξεις που ξεχνούν τα νοήματά τους σε λευκά χέρια που λυγίζουν δέντρα θαλερά με δύναμη πρωτόγνωρα γήινη και σκοτεινή αυτή που έλιωσε μια που δεν έπρεπε, είπαν, να παρασύρει όποιον.
Τώρα ο απόμακρος θεατής μιας παράστασης με κομπάρσους, το τι νοιώθεις


No comments:
Post a Comment