(επίδραση από something των coil)
έχω ξεχάσει το ‘νομά μου ‘δώ και τόσο καιρό από τότε που σε είδα μέσα σε ονειρικούς καθρέφτες να αρθρώνεις κάτι περίεργες λέξεις τότε που έγινε το θαύμα της αποκάλυψης εντός μου και έμεινε αυτό το να με θωρεί έντονα αυτό το …
κάτι…
(με διαφορετικές χροιές και εκφράσεις, όπως βγαίνει)
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
κάτι
(χωρίς καμία χροιά ή έκφραση)
κατι
κατι
κατι
κατι
κατι
κατι
κατι
κατι
κατι
κατι
(με…χροιά)
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
έρχεται
πλησιάζω όλο και πιο κοντά σε άδεια πλατεία άπειρης μοναξιάς
και συνάμα ωχρής κενότητας
και εκεί στο βάθος στέκει πύργος σκοτεινός που με αναμένει
άγγιγμα εγγύτητας και σκίρτημα φόβου αγνώστου πλησιάζω
στα τείχη του πλέον μικρός στέκω εμπρός
και δέος στο ύψος του με μάτια και καρδιά
τα θέτω ταπεινά εμπρός και βέβαια σαφώς του
άνοιγμα πύλης μαγικό όταν έρχεται εμπρός μου
και βήμα ασταθές εντός της καρδιάς του πράττω
για να βρω διαδρόμους και δώματα κάλλους αγνώστου στα βήματά μου
εκάστοτε χάνομαι και βρίσκομαι για να ξαναχαθώ σε δαίδαλους μονοπατιών
όταν σε αίθουσα βρίσκομαι λαμπρή και μεγέθους πέρα από περιγραφή
με πάτωμα και οροφή διάσπαρτα με αστέρια
και τοίχους βαθύ μπλε φωτεινό βαμμένους
εκτός από σημείο άνοιγμα όπου ανάκλιντρο τιτάνιου μεγέθους στέκει εκεί
και κοιμισμένος θαρρώ ευρίσκεται Αυτός με μάτια όμως ανοιχτά
και σώμα κοσμημένο αδάμαντες και πέτρες σπάνιες του κόσμου
και ζωγραφιές απόκρυφα σημεία άλλων κόσμων
που καλούν με κοντά σε αγγάλες άλλες και ζεστές
για να κουρνιάσω και να βρω σε Αυτόν
ναι, με γύρισες από την χώρα το ύπνου του αιθέρα δικού σου
με ξύπνησες αλλάζοντας το νου μου ταξίδι
ποιος είσαι ξέρεις;
ποιος είμαι ξέρεις;
πάντα νομίζεις και όπως εγώ νομίζω
όλοι νομίζουν όταν ακολουθούν τα μονοπάτια που τρέμουν
ψεύτικες ανακόλουθες εκφάνσεις πολλαπλότητας
τραγούδια που υμνούν το άλλο που δεν θες να δω
και μακάρι να ήξερα ποιος είμαι
όχι εγώ
αλλά εγώ αυτός που τώρα κοιτώ με θαυμασμό
και δέος περισσό
και μακάρι να άκουγα την ανάσα σου
όσο βαριά και αν είναι
και απλά αναρωτιέμαι αν θες να μου δοθώ
αν θες να δω τις λεγεώνες από αγγέλους ακόλουθούς σου
στη σκιά
αν θες να δεις η μάχη να σκίζει τη σάρκα μου
βαθύτερα από όσο αντέχω
οι λέξεις σου θα γίνουν φόβος μου εκτός λέξης λεγμένο
καθώς πλένεσαι στο φως του ασημένιο φως του φεγγαριού
εκεί θα χαθώ
μα και θα σε βρω
στο σκοτάδι που θα μοιραστούμε
τουλάχιστο
και να είναι κάτι το δικό σου
αυτό θα γίνει η κίνησή μου
αυτό…
αυτό
που ευχαριστώ αλλά και μισώ με περισσή τριβή - τρόμος
αυτό
που μπορώ να μιλάω και με οσμίζει άρρωστα – θείο
αυτό
που με αγάπη έγινε μάθημά μου στο σκοτάδι λύτρωσης - γλυκό
αυτό
που δεν θα αρνηθώ στα δέντρα της έννοιας δίχως νόημα - καμένο
αυτό
που θα τραγουδήσω με φωνή κραυγής κόκκινη καμπάνα ηχώντας - κραυγή
αυτό
που κάτω από το θρήνο του φεγγαριού ασημένιου πλέκει κήπους με λουλούδια - νεκρικός
αυτό
που καλεί τη βασανισμένη ένωση μίσους λόγος - άνθρωπος
αυτό
που έγινε η φωνή των αγγέλων που με κάλεσαν κάποια στιγμή - θεός
αυτό
που άνοιξε απλόχερα τις πύλες του πόνου απερίγραπτο τοπίο ομορφιάς - δαίμονας
αυτό
που εκεί είναι όπου τίποτε δεν θα αγγίζει με και όχι με μαζί – χέρι
αυτό
που έφερε εμπρός ζωής μυστήρια ανείπωτα - σάρκα
αυτό
που ομολόγησε απλές αλήθειες κάποιες - γέλιο
αυτό
που αγαπώ στον ήλιο του φεγγαριού - κόκκινο
αυτό
που γίνομαι κομμάτι πάγου καιγόμενο - άγγιγμα
γινόμενος
πάντα και όχι πάντα το περίεργο κείμενο της διασκέδασης μου
δήλωση του φιδιού του αιώνα που γυρνάει στον εαυτό της ουράς του
δήλωση γραφής από παλιά σε πέτρα και με αίμα σκαλισμένη
κανείς είμαι
ο κανείς και ο άπας
αυτός στα αρώματα που διάφανα λένε μεταξύ τους
και σιωπούν στα κρύσταλλα που σφραγισμένα λάμπουν
αυτός που γεννά τη φωτιά στα φτερά της άλλης ματιάς
που καλά κρατεί το βαθύ σκοτάδι μέσα
εκεί θα
είμαι
είμαι
μα κανείς δεν είναι εδώ
μα κανείς δε με ακούει
το γλέντι πάνω στο σώμα μου κομμάτια καλά κρατεί χορός
και κομμάτι από όσο δεν μπορώ να δω πέρα εκρήγνυται
θλίψης πέτρες που ματώνουν ηχώντας κύματα
καλούν και αντανακλούν
το φόβο και την αδιαφορία
και την υπνωτική αλληλουχία της καρδιάς
φάντασμα μνήμης μέλλοντος και γνώσης
πλέον
σαν γίνομαι απλό παιγνίδι
ένα ακόμα παιγνίδι του Αυτού
ο χαμένος σε ψίθυρους και φράσεις χωρίς νόημα
που με τρώνε και με ζούνε
πέρα
αζε μο νι ντε σο βα ρε ζο βα λο βε λο μα
αζε μο νι ντε ρε ζο βα λο μα ρε ζο μα
αμο κε ρο ζι μα βο ζι κο ρε ρε ζο βα
α λο κε ρο ζε ο λα ο μα ρε ζο χα
λε οκε μα βε ζο μα νο σι κο ρε βα
τε ρι ζο κε μα χο ρι κο σε βα
ζε βα ρε χα
ζε βα ρε χα
ζε βα ρε μι ζε βα μο νε το μα να
να να
μα κο μα κο μα κο μα κο τι
τι μα κα τι μα κα τι
κα τι
κα τι κα τι
κα-τι
κα-τι
κα-τι
κάτι
κάτι


No comments:
Post a Comment