My Blog List

Pages

Sunday, April 4, 2010

υφές που δεν ομολογούνται

 
















0
Πιουρί ουρί πορόμ πομ πομ
Πιουρί ουρί πορόμ πομ πομ
Πιουρί ουρί πορόμ πομ πομ
Παραντί μαρί σα βε
Παραντί μαρί σα βε
Παραντί μαρί σα βε
(Coil)

πρελούντιο
Οργασμός – ματιά - σταγόνα – αίμα – δάκρυ - σιωπή – και μεγάλη σιωπή – και πιο μεγαλύτερη σιωπή – η απόλυτη σιωπή – κενή ματιά - βρόγχος – εντός - φλέγμα – ναυτία - θυμός – λησμονιά – θάνατος – και…
εδώ
πάλι
όχι εδώ, δεν είναι εδώ, όχι όμως και κάπου αλλού
όχι άλλη πλάνη ανάγνωσης του χώρου και χρόνου και του ε-αυτού
πόθος να βρεθεί μια αρχή ή ένα τέλος
σε αυτό το βαρετό και χιλιοειπωμένο δράμα,
ή απλά έναν τρόπο να μιλήσει;

απάτη
Πνοή από λίγες αργές και βαθιές ανάσες. Τις μετρά με ακρίβεια μετρονομική, ακούγοντάς τις συνάμα να αριθμούνε σχεδόν μόνες τους. Είναι, άραγε, δικές του; Είναι, άραγε, κομμάτι του αυτό το πήγαινε έλα, μπρος πίσω και πάλι επανάληψη μηχανική; Εισπνοή, που ακολουθεί εκπνοή. Προσπάθεια και αυτή για να ηρεμήσει, μα οι ήχοι εντός του ακούγονται να σπάνε θρύψαλα τρεμάμενοι συριγμοί γκρίζα απομεινάρια αστεριών. Κάθε μια και άλλες πολλές εικόνες σβήνουν. Η μία ακολουθεί ανακόλουθα την άλλη, και την άλλη, και την άλλη ως ένα κάποιο ήρεμο σκοτάδι.
Κούραση τα λόγια από παλιά, γλυκά τόσα, μα που καμία σελίδα δεν μπορεί να φωτίσει εντός του άλλο εκτός εκείνη μιας απόκοσμης και σκαιώτερης σκιάς που κινείται αργά προς αυτόν μεριά. Κάνει πως δεν την ξέρει. Πόσο αστείο! Όμως για φορά τούτη τελευταία λέγει μέσα του, και δίχως κανένα σεβασμό, μα με πολύ και πάλι φόβο, να εισέλθει εκεί όπου τραγουδάνε πορφυρές οι σειρήνες σαν παιδιά. Ξεχνά και αφήνεται εκεί, να νομίσει και έπειτα να πιστέψει, μα και ίσως έπειτα να χαθεί σε απόηχους κυματιστών απολαύσεων. Ελπίζει.


επιλογή
Μα ποιος θες να είσαι; Ξέρεις τι θες να είσαι;. Μήπως θες να είσαι μια συνέχεια στο δικό σου κάτι το πλασματικό; Τι υπηρετείς τελικά, ξέρεις; Περιμένεις μήπως ακόμα, προσμονή κυλιόμενων στιγμών σε μορφασμούς κάποιων πόθων που δεν τολμάς να ομολογείς; Τώρα, ή μήπως αύριο, θα είναι το γέννημα αρρώστια αγάπης εντός σου; Μήπως θα σκιαχτείς από ότι έφτιαξες εσύ; Μήπως δεις τη θλίψη σου να σου μιλάει σε καθρέφτες υγρούς από τα χνώτα των κρυφών σου ειδώλων; Γέλιο, απέραντο γέλιο κάτω από σοβαρότητα συναισθημάτων και πλέγματα δουλικής αναζήτησης μιας επαύριον που ποτέ δε φτάνεις. Ξέρεις πολύ καλά τι θα κάνεις, και ξέρεις πολύ καλά τι θα επιλέξεις. Η επιλογή θα είσαι περίεργα μόνο εσύ στην παγωμένη στιγμή του πόθου που δεν τολμάς να ομολογείς. Είσαι, το βήμα σου, είσαι η σκιά που σε ακολουθεί, είσαι… Όλα ξέρεις πως είσαι. Και είναι. Και είσαστε.

τοίχος ανοίγει σκιές
Και αρχίζεις να σχίζεις το εντός σου τελετουργικά σε λεπτά, όλο και πιο λεπτά κομμάτια της δικής σου τρυφερής σάρκας, δολώματα σε μια επέκεινα ουσία που έχασες σε κάποιο παιγνίδι τυχερό. Ο πόθος σου διαμελίζεται σε άνισες μικρές σκιερές σελίδες και κολλάει πάνω στις ανακλάσεις τοίχους από καθρέφτες εμπρός σου. Μορφές κακόμορφες που ζωντανεύουν σε όνειρα που ονοματίζεις εύκολα λέγοντάς τα εφιάλτες, παίρνουν μορφή ζωντανή ολούθε. Μα πότε θα διαβάσεις τι λέει ο δικός σου ονειροκρίτης; Θα αντέξεις μήπως εκείνο που λέγει λόγο για εσένα, ακόμα και κρυφά από εσένα, και πολύ περισσότερα από κάθε εσένα; Αγγίζεις το δέρμα σου και είναι σκληρό από της αγάπης δόγμα, νεκρό από τον πόθο πρόσωπο όχι όμορφο που έχεις βαθιά σου απορρίψει. Γεννήματα περίεργα γεμίζουν το χώρο, αργά και σταθερά πόρτες ανοίγουν επάλληλες διόδους προς όλα, είναι όλα ίδια, όλα είναι όλα και τίποτα, και όλα είναι η φωνή από την κραυγή σου. Η ουσία του τίποτα που σε αντικρίζεις.

πικρία
Το παιδί ακόμα παίζεις με τα αγνά δήθεν παιχνίδια του! Κτίζεις πύργους από λέξεις υπόσχεσης, αλλά η γραμματική άλλα σου ηχεί. Έκπληξη και μίσος! Μίσος! Μισείς καθώς σκύβεις να ακούσεις την ηχώ της ελπίδας να ναρκώνει τα βήματά σου πριν ακόμα νοιώσεις τι. Εμπρός λοιπόν! Να ξέρεις πως θα χαθείς, σε ορίζοντα βαθύ σπηλαίου όπου δράκος κοιμάται εδώ και αιώνες. Η ανάσα σου είναι ο τρομερός λυγμός του. Αφουγκράσου! Λίγες στιγμές πριν σε αντικρύσει, ελπίζεις! Μάτια του κλειστά και για τούτο διαπεραστικά σάρκας ευπαθούς από πόθους σε εργάζονται με καλοσύνης σαρκασμό. Γύρω σου και μέσα σου ελικοειδώς στροβιλίζεσαι, προσπάθεια απέλπιδα συνένωσης και συνεννόησης με εσένα και αυτόν και τα τόσα άλλα. Εναγκαλισμός ερωτικός ξυπνάει μια και καλά το Αυτό σου εντός. Θεόρατο και φιλικά τρομακτικό στο κάδρο μιας ζωής σκιάς που πλημμυρίζει αγγίγματα που ψηλαφούν εσένα, εσένα στο σώμα ζωγραφίζοντας σημάδια που καλούν πέρα, οι ανακλάσεις του Εκείνου να κοιτούν εσένα άδειο δικό σου βλέμμα.

πίστη
Σε αγαπάω, ψελλίζεις με σάλιο ξεραμένο από πλασματική προσμονή. Δέσμιος ακόμα σε δύο λέξεις; Έχεις κιόλας χάσει, έχεις κιόλας χαθεί, έχεις κιόλας γίνει σκιά λιγδωμένη που παραπαίει άνευ σώματος ναού. Γυρνάς τη μια σελίδα μετά την άλλη, την επόμενη, άγχος για το άλλο βιβλίο και το άλλο εκείνο που επεξηγεί… Πού είσαι, δεν ξέρεις! Τραυλίζεις σύμφωνα άναρθρα και όλο άγχος, λόγια που σε δηλητηριάζουν. Με απόφαση όμως τυφλή συνεχίζεις τις αναγνώσεις των γεμάτων κενό σελίδων σου δικών σου συγγραμμάτων. Συνέχεια μιας διαδρομής σε μονοπάτια τυφλά. Πέτρες να καρφώνουν αιχμηρή υπενθύμιση τη σάρκα των ποδιών σου βαθιά και σκοτεινό αίμα στο κάθε σου βήμα χνάρι που δεν αντέχεις να αντικρίσεις. Και όμως, χαμογελάς, με το βλέμμα σου να καταβροχθίζει την κάθε παρελθούσα διάσπασή σου, ξεχνώντας ηθελημένα την αποστροφή εκείνη της παρελθούσας γνώσης, όνειρο. Είσαι ένα μετέωρο!

ανάμνηση
Έχεις όμως χάσει καθετί και ακόμα πιο πολλά, ξέρεις. Στάχτες και άλλα απομεινάρια είναι ο κόσμος σου φτιαχτός που εγκαλεί το επόμενο μέσα στο επόμενο μέσα στο επέκεινα. Δίχως τέλος αναζήτηση. Βηματίζεις ισορροπώντας δύο εκατοστά πάνω από αιμάτινο ρυάκι που γεννά η ανοιχτή οπή εντός σου. Ανασαίνεις και η καρδιά σου συνεχίζει να χτυπά, είναι φανερό! Βάζεις τα χέρια σου μέσα στην πληγή και ψάχνεις αργά, αργά για κάτι. Ψαχουλεύεις με περιέργεια αυτό που ίσως, ελπίζεις να έχει μείνει εκεί. Κάτι! Κάτι; Και μετά τι άλλο, εκτός από το κεφάλι σου να αναζητά μέσα στην πληγή αυτή μια επιβεβαίωση του πόνου σου, ένα ζωντανό θρόισμα από τις εικόνες που δεν μίλησες γιατί δεν θέλησες να ηδείς, απλά. Ταξιδεύεις μέσα στην πληγή σου, άγχος για να βρεις τη μνήμη που ποτέ δε γέννησες. Απλά γιατί αυτή σε γέννησε.


ομορφιά
Το φιλί εκείνο, στην ίριδα θολή εικόνα συνθηματικό άνοιξε προς το άλλο. Τυφλός πλέον, και όμως να δεις μπορείς πιο πολλά, αν θες, ξέρεις εσύ! Μέσα στο δικό σου σπήλαιο κάποιος ζει και αναμένει. Πίνει κάθε μέρα σπονδή στης δικής σου καρδιάς κρανίο. Χορεύει κάθε τόσο σε ρυθμούς της βαθιάς σου φλέβας. Τραγουδάει ύμνους που γυρνάνε το τροχό. Είναι οι καθρέφτες σου. Είναι η σάρκα σου. Είναι το βιβλίο σου. Είναι στο πιο βαθύ βαθύτερο, ο βαθύς της ομορφιάς.

ερώτημα
Τι και εάν λευκότερος από το χιόνι είναι
Τι και εάν πέρα από τις σκιές δει
Τι και εάν τα φτερά του καούν από αέρα
Τι και εάν τα δόντια του τον σημαδέψουν βαθιά εντός του
Τι και εάν το αίμα του γίνει μολύβι δηλητήριο
Τι και εάν αγαπήσει τη διάσπαση στο κέντρο της καρδιάς του
Τι και εάν μιλήσει με εκείνους πέρα από το χρόνο
Τι και εάν ανοίξει δρόμο φεγγαριού της σκοτεινής διαδρομής
Τι και εάν στις μικρές και μεγάλες του στιγμές ψελλίσει κάτι
Τι και εάν χορέψει όσα λένε οι γλώσσες που μιλάνε οι σαλτιμπάγκοι
Τι και αν κάψει τα σχέδια κάποιων άλλων αγαπημένων;
Το ρόδο στην έρημο πάντα ζει
Τα άγρια παιδιά φαντάσματα μένουν και αναμένουν
Μέσα από οξείες γωνίες νύκτας διαθλάσεις
Και ψιθυρίζουν το πιο σκοτεινό τους τραγούδι
Αγάπης έκκληση συμπαντική
Ποιος το ακούει;
Ποιος το τραγουδάει;
Ποιος το πίνει αίμα σελήνης;

επίλογος
Το λευκό τόξο του ουρανού ανατέλλει
Αναζητώντας το φίλιο της Αγάπης εντός
Λευκό από φεγγαριού ασήμι μαγική βροχή
Σταγόνες που τρέμουν
Ανοίγοντας παλμό μέσα στη δίνη
Ανοίγοντας
Νοιώθεις
Νοιώθεις
Μικρά
Εκείνα
Που είναι
Είσαι
Ίσως
Κάποτε
Αν θες

00
Πιουρί ουρί πορόμ πομ πομ
Πιουρί ουρί πορόμ πομ πομ
Πιουρί ουρί πορόμ πομ πομ
Παραντί μαρί σα βε
Παραντί μαρί σα βε
(Coil)

No comments:

Post a Comment